تبعیض علیه برند "کفش تبریز"، کارگاه‌ها و کارگران تولیدی آن از طرف حکومت ایران

تبعیض علیه برند

گونازتی‌وی: کارگاه‌های تولیدی "کفش تبریز" با نصف ظرفیت تولید می‌کنند چراکه کفش تبریز درسایه واردات هدفمند کفش از کشورهای دیگر توسط عوامل حکومتی ایران با رکود مواجه شده است. این روزها مهمانان ناخوانده کفش چینی تهدیدی برای تولیدکنندگان آذربایجان جنوبی شده است. بنابر تبعیض‌های حکومتی ایران نیز، دستمزدهای کارگران در تبریز حداقل 60 درصد از تهران، کم‌تر است!

 

همچون بیشتر صنایع دیگر، صنعت کفش تبریز نیز مهمانانی ناخوانده به نام کفش‌های وارداتی دارد که کیفیت آن‌ها کمتر از مشابه کفش تبریز است ولی بازار را از میزبان ربوده‌اند.

 

کفش صنعتی است که کارگران و تولیدکننده‌های زیادی را از زمان‌های قدیم تا به امروز در شهر تبریز و حومه‌اش به خود مشغول کرده و نان سر سفره‌شان آورده است، اما این روزها حال این صنعت و وضعیت اکثر کارگران و تولید کنندشان آن‌طور که باید خوب نیست و دخل‌وخرجشان باهم جور در‌نمی‌آید.

 

اکثر تولیدی‌ها به دلیل نبود تقاضا و عدم اطمینان از آینده‌ بازار با ظرفیت کمتر از حد خودکار می‌کنند و دود این امر در درجه اول به چشم کارگر می‌رود، چراکه روال دستمزد در این صنعت بر اساس جفت مزدی بوده و مستقیماً با میزان تولید ارتباط دارد ، یعنی هرچقدر میزان تولید کم باشد درآمد کارگران نیز کم‌تر می‌شود.

 

کارگرانی که اکثراً بدون بیمه و دیگر مزایای پیش‌بینی‌شده در قانون کار، با دستمزدهایی حداقلی کار می‌کنند و طبیعی است که در تأمین مایحتاج زندگی‌شان با چنین وضعیتی به مشکل برمی‌خورد.

 

 

دستمزدها در تبریز حداقل 60 درصد از تهران، کم‌تر است:

 

به گزارش گونازتی‌وی به نقل از مهرنیوز، در این خصوص مجید کارگر 41 ساله کفاشی از کم بودن دستمزدها در شهر تبریز گله می کند و می گوید: متاسفانه دستمزدها در تبریز حداقل 60 درصد از تهران، کم‌تر است، برای مثال پستاهایی (رویه های کفش) که در تهران برای آن هفت هزار تومان دستمزد تعیین می‌شود، در تبریز همان پستاها را با قیمت سه هزار و 300 تومان یا کم‌تر کار می‌کنند و با این وجود پرداختها به صورت نقدی نیست و کارگران در بیشتر تولیدی‌ها قسمتی از حقوق خود را دریافت می‌کنند و بقیه نیز می ماند تا در آخر سال تسویه شود و آن موقع نیز با چک های مدت دار روبرو می شوند.

 

وی می افزاید: این تنها مشکلمان نیست، تولیدی که ما در آن مشغول هستیم مانند بیشتر تولیدی‌ها و کارگاه‌های کفاشی بدون پروانه و مجوز هست و این بهانه ای شده برای کارفرما تا بیمه مان نکند و مشخص نیست موقع پیری که دیگر توان کار کردن نداشتیم چه بلایی سرمان می آید. در حدود چهار سالی که در این کارگاه و روزانه با ساعت کاری 12 ساعته کار می کنم یک نفر از طرف اتحادیه کفش و یا سازمان‌های دولتی نیامده که بگوید اینجا چکار می کنید؟ دستمزدتان چقدر است؟ میدانیم عیدی و دیگر مزایا محال است که داشته باشید، لااقل بیمه را که دارید؟ کارگاهتان حداقل استاندارها را دارد؟ پروانه کسب کارگاه کجاست؟

 

وی ادامه می دهد: با وضعیت موجود کارمان، شرمنده خانواده هایمان هستیم هم از لحاظ تأمین مالی و هم از لحاظ عاطفی که خستگی ناشی از ساعت کاری زیاد اجازه رسیدگی به مشکلات خانواده هایمان را نمی دهد.

 

 

بیش از نصف تولیدی‌های کوچک کفاشی در حالت نیمه تعطیل قرار دارند:

 

محمد یکی از تولید کنندگان کفش نیز اشاره می کند: تقریبا بیش از نصف تولیدی‌های کوچک در حالت نیمه تعطیل قرار دارند، یک هفته کار می‌کنند و یک هفته تعطیل و ما نیز مجبوریم با ظرفیت 60 درصدی کار کنیم، تا تعطیلی های اجباری نداشته باشیم.

 

وی ادامه داد: بیش از 90 درصد فروش ما به صورت چکی است و پرداخت نقدی برای خرید از تولید کننده مفهوم چندانی ندارد و این باعث شده از لحاظ نقدینگی با مشکل روبرو شویم و جوابگوی نیاز کارگرانمان نباشیم. من نیز مثل اکثر تولیدکنندگان زمانی در شغل کفاشی کارگر بودم و فعالیت خود را با کارگری شروع کردم و خوب می دانم آن‌ها چه مشکلاتی دارند ولی دست ما نیز بنا به شرایط موجود بسته است.

 

وی می افزاید: اینکه چرا برای مجوز و پروانه کسب کارگاه اش اقدام نکرده ام، جواب مشخصی دارد، اتحادیه در مقابل کارگاه‌هایی که پروانه کسب دارد، چه تعهدی دارد؟ چه سودی برای ما دارد که پروانه کسب داشته باشیم؟ معلوم است اتحادیه فقط هزینه عضویت می گیرد و هیچ تعهدی ندارد. در آخر سال هم باید عوارض و مالیات سنگینی پرداخت کنیم که در دیگر جاها مصرف شود و کسی از مسئولان به فکر ما نباشد.

 

 

مالیات بر ارزش افزوده و تعرفه بالای مواد اولیه بزرگترین چالش پیش روی بخش کفش:

 

مالیات بر ارزش افزوده و تعرفه بالای مواد اولیه بزرگترین چالش پیش روی تولید کنندگان بخش کفش است. به علت اوضاع نامطلوب و عدم حمایت از تولید کننده از طرف ارگان های دولتی، افرادی در سطح شهر تمایل دارند که در بخش تولید کفش فعالیت کنند ولی به دلیل نبود بازار و ورشکستی واحدهای فعال، وارد این عرصه نمی شوند.

 

صنعت کفش تبریز با آسیب های فراوانی روبرو است و مسئولان حکومت ایران گام مثبتی را برای رفع مشکلات برنداشته اند که هیچ بلکه با واردات گسترده کفش‌های چینی ضربه بزرگی به تولیدکنندگان برند "کفش تبریز" می زنند. ولی کفش تبریز قابلیت این را دارد که در تحقق اقتصاد آذربایجان جنوبی نقش برجسته ای ایفا کند.

 

 

گونازتی‌وی

R.F

 

 


بیشتر بخوانید

بیشتر بخوانید