فعالان تُرک آذربایجان در اوج مظلومیت – امید شمس

فعالان تُرک آذربایجان در اوج مظلومیت – امید شمس

هر صورتی از گفتمان وحدت دو معنا دارد: یکی ناظر بر سیاست همنشینی و در نتیجه سیاست دوستی، آن دیگری منادی سیاست یکدست و یکصدا سازی و در نتیجه سیاست سرکوب. وحدتی هست که به معنای حل کردن اقلیت در اکثریت است، وحدتی هم هست به معنای ایستادن اکثریت در کنار اقلیت. در تمام این سالها فعالان ترک آذربایجان، در اوج مظلومیت، در کنار مظلومیت اکثریتی کل مردم ایران ایستاده اند و دست یاری دراز کرده اند. از ستمی که بر کانون نویسندگان می رود، فریاد کردند، به یاری سیل زدگان به سر دویدند، شانه به شانه ی فارس و کرد و لر و عرب و بلوچ سرکشی کردند و سر دادند. به غم شریکی همه بی دریغ و درنگ آمدند. رسم مروت و مودت، آیین همنشینی و مردمی این نیست که به تنهایی و در سکوت و بیداد مجازات شوند.


امیرستاری رئوف، پنج روز است در اعتصاب غذای خشک است؛ عباس لسانی تا هفته ی پیش در اعتصاب غذا بود، دکتر لطیف حسنی هنوز در رجایی شهر محبوس است، سیامک میرزایی به زودی و بعد تحمل حبس روانه ی تبعید در طبس می شود، رحیم غلامی شاعر همین چند روز پیش به حبس تعزیری محکوم شد، ابراهیم نوری حبس 18 ماهه اش را تازه شروع کرده تا بعد روانه ی تبعید شود. اگر این نامها را کمتر شنیده ایم یعنی ایرادی در کار است، و ایراد بزرگی. خوشا به آزادگی کانون نویسندگان ایران که در محکومیت ستم رفته بر رحیم غلامی بیانیه داد. فعالان ترک آذربایجان همه جا در کنار نیروهای مترقی ایران ایستادند، امروز نوبت یاری ماست.

 

مردمان تجزیه ناپذیر در هم تنیده می شوند، روی گرده ی هم سوار نمی شوند؛ زنجیره ای به گرد هم می شوند، زنجیر هم نمی شوند. پیوند راستین مردمان حاصل دلبستگی است، نه پای بستگی. اگر دلبستگی رفت، همه چیز با آن می رود. و دلبستگی اگر هست، آدابی و حقی و حرمتی دارد.

 

امید شمس

 


بیشتر بخوانید

بیشتر بخوانید