تلویزیون ایران چند روزی است در بخش‌های مختلف خبری مدام بازدید دادستان تهران از گروه خودروسازی سایپا که چند روز قبل انجام شده بود را پخش و تکرار می‌کند.

بعید و دور از ذهن نیست که دادستان صالحی هوس بازدید از ایران خودرو نیز به سرش بزند و آن گاه قابل پیش‌بینی است که سیمای جمهوری اسلامی گزارش تصویری آن بازدید را نیز مدام و به تناوب در بخش‌های متنوع خبری، پخش کند.

 

معلوم نیست که بازدید مذکور به خواست یا دستور کدامین مقام عالی قضایی و با چه هدف یا اهدافی صورت گرفته اما این پرسش قابل طرح است که دادستان چه تخصصی در زمینه صنعت خودروسازی و موضوعات مرتبط با آن دارد تا اثری را بر بازدیدش مترتب بدانیم؟

 

اما جای بسی تاسف است که آقای مدعی العموم و دادستان کل کشور و رئیس قوه قضاییه به رغم وظایفی که ذاتا و قانونا در زمینه بازدید و نظارت بر نحوه اداره زندان‌ها جهت حصول اطمینان از رعایت حقوق انسانی، بهداشتی، درمانی و قانونی زندانیان بر عهده دارند، زندان‌ها را به حال خود رها کرده‌اند گویی که زندان و زندانی هیچ ارزشی برای صرف وقت از سوی حضرات ندارند.

پس از وقوع جنگ میان دولت اسرائیل و جمهوری اسلامی، در شرایطی که آتش آن جنگ روز به روز شعله ورتر می.شد و بیم حمله هوایی به زندان اوین هم می‌رفت، رئیس قوه قضاییه به جای توجه به هشدارهای جمعی از زندانیان که طی نامه‌ای از سوی آنان از زندان اوین خطاب به وی نوشته و ارسال شده بود، یا در جلسات شورای عالی قضایی خطابه میخواند و یا در تلویزیون مشغول گفت و گو با بخش گفتگوی شبکه خبر راجع به جنگ و جنایات اسرائیل و قس علیهذا بود.

 

نه تدبیر و تمهیدات برای انتقال زندانیان زندان اوین به نقاط امن در روزهای پیش از بمباران اوین اندیشیده شد و نه لااقل زندانیان از ارفاقات قانونی نظیر مرخصی تا رفع شرایط جنگی، برخوردار شدند.

در نتیجه، زندان اوین از سوی اسرائیل جنایت پیشه بمباران شد که آن حمله ۷۹ کشته بر جای گذاشت که تعدادی از جان باختگان ، زندانی بودند.

 

حتی اگر تعداد کشته شدگان حمله مذکور چند برابر بیشتر از آمار رسمی اعلامی هم بود، آقای محسنی اژه‌ای هنری جز محکوم کردن اسرائیل و جنایاتش نداشت و ندارد و توضیحی به مردم نمی‌داد که چرا اقدامی در جهت کاهش آسیب‌ها و تلفات ناشی از حمله محتمل الوقوع متجاوزان به عمل نیاورده است. کسی به ویژه رهبر جمهوری اسلامی نیز او را مواخذه نکرد و نمی‌کند چرا که تعیین چنین مدیری برای دستگاه قضا مملکت، مرهون تشخیص و تصمیم نادرست ایشان بوده است.

 

انتقال شبانه، غیرانسانی و قهرآمیز زندانیان از اوین به زندان تهران بزرگ با دستبند و پابند در حالی که زندانیان دو به دو با آن ادوات به هم زنجیر شده بودند، آن هم در وضعیتی که پدافند هوایی در تهران حین انتقال زندانیان فعال بود و این شرایط، معنایی جز فعلیت داشتن خطر حمله هوایی اسرائیل ندارد، به مخاطره افکندن جان زندانیان توسط قوه قضاییه و سازمان زندان‌ها است.

 

اما هنگامی که به زندان تهران بزرگ پا گذاردیم و وضع سالن ۹ در تیپ ۲ را دیدیم، غم‌های پیشین برای مدتی به فراموشی سپرده شد.

 

این سالن که نام متادون درمانی بر آن نهاده شده، به زندانیان جرایم مواد مخدر اختصاص داده شده بود که پیش از آوردن ما به این سالن، به تیپ یا سالن دیگری انتقال یافتند.

 

در وضعیت جدید، در هر اتاق که حداکثر ۲۴ نفر می‌توانستند بخوابند، ۴۱ نفر جا داده شده بودند که در اتاق‌های دیگر، نفرات عدد بزرگ‌تری را هم نشان می‌داد. در بدو ورود (۱۴۰۴/۴/۳) در اتاق یک ۳۷ نفر، در اتاق دو ۴۱ نفر و در اتاق سه(اتاق ما) ۴۴ نفر جا داده شده بودند که مجموعا ۱۲۲ نفر را شامل می‌شد. از تاریخ ۱۴۰۴/۴/۵ نیز تعداد ۲۱ نفر زندانی به حسینیه آورده شدند که جمعیت به ۱۴۳ نفر رسید. 

 

تمامی ساکنان حسینیه کف خواب بودند که با احتساب کف خواب‌های ۳ اتاق این سالن، ۵۰ نفر را شامل می‌شدند و در مجموع ۷۱ نفر کف خواب داشتیم. یعنی به تعدادی که تخت برای خواب زندانیان وجود داشت، به همان تعداد کف خواب بودند.

 

فرش‌ها انگار سال‌ها شسته نشده بودند که با کمک هم اتاقی‌ها، آن‌ها را در حیاط هواخوری شستیم.

 

ساس و سوسک و دیگر حشرات از سر و کول اتاق‌ها و تخت‌ها و کف و دیوارها بالا می‌رفت که پس از اعتراض و پیگیری‌های زندانیان، اکیپی برای شعله گرفتن بر تخت‌ها و جداره‌های فلزی آن به سالن آمد و پس از اتمام شعله‌گیری، سمپاشی اتاق‌ها انجام شد.

 

دستگاه سرماساز اتاق‌ها و حسینه خراب بود و باد گرم می‌نواخت که سرانجام و پس از پیگیری‌های زیاد آن را قطع و خاموش کردند. کولرهای اتاق‌ها مستعمل و فاقد کارایی لازم برای خنک کردن کافی اتاق‌ها بود که وقتی به این وضعیت اعتراض کردیم به ما گفته شد که می‌توانید به هزینه خود، برای اتاق‌تان کولر تهیه کنید.

 

گوناز تی وی

E. Y