۳۱ فروردین سال ۵۸ یادآور روزهای تلخ و دهشتناکی برای مردم سولدوز و غرب آذربایجان می‌باشد. حزب تروریستی دموکرات به سرکردگی قاسملوی خون‌خوار ۲۰ هزار نفر از نیروهایش را به سوی سولدوز روانه می‌کند تا به این وسیله خط مقدم و دروازه آذربایجان را فتح کند البته لازم است اشاره گردد اقلیت اکراد مهاجر که در سولدوز ساکن شده بودند، نیز در این راه کمک‌های شایانی به این نیروهای تا دندان مسلح می‌نمایند . ورود این نیروها به شهر سولدوز که در بین آن‌ها افراد فریب‌خورده زیادی نیز مشاهده می‌شد  ‍پس از ۳۰ بهمن سال ۵۷ و غارت پادگان مهاباد صورت می‌گیرد ، تا بتوانند با فتح این شهر قهرمان بر رویای واهی خود که تصرف سایر شهرهای غرب آذربایجان می‌باشد عینیت ببخشند. بنابراین با حدود بیست هزار نیروی تا دندان مسلح و با کمک اقلیت کرد ساکن وارد شهر می‌شوند و با تفکر اینکه با این تعداد نفرات و حجم سنگین تسلیحات ، مردم غیرتمند تورک به راحتی شهر را تسلیم و از سرزمین مادری کوچ خواهند کرد .زهی خیال باطل .        ساکنین تورک و آگاه سولدوز با پی بردن به اهداف و نقشه‌های شوم اکراد مهاجم مبنی بر کشتار مردم ، غارت اموال و مهم‌تر از همه تصرف سرزمین مادری‌شان به سرعت با استقرار در قالا باشی و تسلط بر شهر با در دست داشتن تنها حدود ۴۰۰ الی ۵۰۰ اسلحه جنگی سبک و کلت کمری مقاومت جانانه‌ای را آغاز می‌کنند . غیور مردان و شیر زنان سولدوز مرگ باعزت را شیرین تر از زندگی با ذلت می‌یابند و با تاسی از مولایشان امام حسین (ع) و فهم این نکته خون بر شمشیر پیروز است دست به جهاد دفاعی می‌زنند . مگر مولایشان با ۷۲ نفر مقابل یزیدیان سر افرازانه  نایستاد ؟ شجاعت ملت تورک سولدوز در دفاع از ناموس و خاک خود ، اکراد تروریست را در بهت و حیرت فرومی‌برد و تروریست ها که غافلگیر شده‌اند یک به یک به دست مدافعان قهرمان سولدوز کشته می‌شوند.مهاجمان تروریست که می‌بینند نمی‌توانند  مقابل این نیروهای هر چند اندک اما باهوش و شجاع ره به جایی ببرند به خانه‌های مردم بی‌دفاع حمله می‌کنند و جنایاتی را مرتکب می‌شوند تا دنیا دنیا است نه پاسخی برای آن خواهند داشت و نه از پیشانی ننگینشان پاک خواهد شد . حجت‌الاسلام(ملا) حسنی در خاطرات خود می‌گوید که خانواده‌ای ۱۱ نفره‌ای را دیدم که همگی را سر بریده بودند و سر کودک خردسالی را از تن جدا و با سه سیخ بر سینه مادرش فرو برده بودند . درود بر شیر زنان و غیور مردان شهیدمان که مرگ را بر جان خریدند و حتی لحظه‌ای نیز تردید  بر خود در دفاع از خاک مقدس آذربایجان ، سولدوز و ناموسشان راه ندادند. مگر این جنایات فراموش‌شدنی است ؟ مگر سهم اقلیت کرد ساکن آن روزهای سولدوز در به وقوع پیوستن این جنایات از حافظه مردم سولدوز و غرب آذربایجان پاک می‌شود؟   مقاومت دلیرانه غیور مردان و شیر زنان سولدوز ۳ روز در مقابل مهاجمان ادامه پیدا می‌کند تا اینکه حجت‌الاسلام (ملا ) حسنی با قرائت اطلاعیه‌ای در رادیو از ملت آذربایجان برای تشکیل سپاهی مردمی جهت دفع فتنه اکراد مهاجم دعوت به عمل می‌آورد. دوباره غیرت و اتحاد مردم آذربایجان دست یکدیگر را می‌فشارند. سپاه مردمی برای یاری مدافعان مردمی وارد شهر قهرمان سولدوز می‌شوند و جنگ سختی دوباره شکل می‌گیرد و اکراد مهاجم طبق عادات اجداد خود بعد از جنایات فراوان علیه مردم بی‌دفاع پا به فرار می‌گذارند .این شکست عقده بسیار سنگینی را بر دل آن‌ها می‌گذارد که هنوزم که هنوز است شنیدن و دیدن نام سولدوز لرزه بر اندام رهبران تروریست اکراد و نوچه‌های حلقه به گوش آن‌ها می‌اندازد.( اثبات این مدعا مخدوش کردن نام سولدوز از تمامی تابلوها و بنر های سطح شهر قهرمان سولدوز می‌باشد)   سولدوز خط مقدم آذربایجان است .   هر چه که از رشادت مردمان غیور سولدوز بنویسیم کم نوشته‌ایم اما باید به این نکته هم اذعان کنیم که پس از پیروزی در جنگ مردم دچار یک اشتباه استراتژیک هم شدند. مدیران سیاسی آن زمان مسئول در استان (منصوب‌شده توسط جمهوری اسلامی ) با فریب برخی ریش‌سفیدان و نخبگان شهر ‍،زمینه بازگرداندن اقلیت کرد ساکنی که به مهاجمان در رسیدن به اهداف شومشان یاری کرده بودند و به سویوق بولاق (مهاباد) فرار کرده بودند را فراهم و ، مردم تورک سولدوز را در مقابل عمل انجام‌شده قراردادند .   هرچند ریش‌سفیدان این کار را با نهایت حسن نیت انجام دادند، اما ندانستند که اکراد مردمانی هستند که عادت دارند به نمک خوردن و نمکدان شکاندن . مردم سولدوز و غرب آذربایجان بدانید اکراد مهاجر دوباره عبرت نگرفته‌اند و غلام حلقه به گوش رهبران تروریست خود می‌باشند .آنان این بار شیوه مبارزه خود را عوض کرده و ریاکارانه وارد میدان شده‌اند .مهاجرین  شروع به مظلوم‌نمایی برای مردم ایران در رسانه‌های خود کرده‌اند.  سپس‌ به روستاها مهاجرت کرده و نازل‌ترین قیمت شروع به کار در مزارع کردند ، این نیروهای کار ارزان‌قیمت اگر بر سر مردم خود کلاه می‌گذاشتند با ساکنین تورک سولدوز و غرب آذربایجان با نهایت سخاوت و عدالت رفتار می‌کردند تا دوباره اعتماد مردم سولدوز و غرب آذربایجان را به خود جلب کنند و این کار را در غفلت فعالین ملی ء سیاسی و حتی خود ملت سولدوز و آذربایجان تا حدی پیش بردند .       در آخر این مقاله سخنی با جوانان کرد باید داشته باشیم .   تاریخ را بنگرید ، مگر اشتباهات استراتژيک رهبران خود را نمی‌بینید که دوباره فریب حرف‌های آن‌ها را می‌خورید ؟ مگر آن‌ها ادعای استقلال کردستان را ندارند ؟ پس چرا به جای مبارزه با حکومت ،مردم بی‌دفاع و تورک آذربایجان رامی کشند ؟ یعنی واقعاً آن‌ها فکر می‌کنند که با تحریف تاریخ یا بهتر بگوییم با تاریخ‌سازی برای جوانان کرد و همچنین چند گروهک مسلح تروریستی و تهییج و بازی با احساسات شما جوانان می‌توانند خاک آذربایجان را صاحب شوند ؟ به گوش رهبران رویاپرداز گروهک‌های تروریستیتان که دستشان تا آرنج غرق در خون غیور مردان و شیر زنان آذربایجان و همچنین غرق در فساد و قاچاق انواع مواد مخدر و مشروبات الکلی است ، برسانید که روزهای ناآگاهی مردم و فعالین سیاسی ء ملی  و حتی فعالین مذهبی نسبت به فعالیت‌های فتنه‌انگیز  آن‌ها به سر آمده است .بگویید که دیگر میدان خالی نیست تا آزادانه جولان دهند ،اگر نمی‌توانند رشادت‌های ملت آذربایجان در سال‌های دور را به یاد بیاورند ، حماسه خرداد ۸۵ را ببینند ، سولدوز غیور و آذربایجان متحد چه حماسه‌ای خلق کردند و خواب رهبران چه حکومت‌هایی را تلخ کردند . شما که در مقابل آن‌ها هیچ هم به حساب نمی‌آیید .   البته برای مبارزه با اهداف شوم چند گروهک تروریست و بعضاً هواداران فریب‌خورده آن‌ها نیاز به حماسه نیست ، فقط آگاهی مردم آذربایجان از رفتارهای فریبکارانه شما ، شکست دیگری را نیز در تاریخ ننگینتان ، تاریخ پر از قتل و کشتار و فساد و البته پر از فرارهای پی در پی‌تان به ثبت خواهند رسانید .   به گوش آن‌ها برسانید نه تنها نمی‌توانید سولدوز را بگیر‌ید بلکه ذره‌ذره خاک مقدسمان سویوق بولاق (مهاباد ) ،بی کندی (بوکان ) ، خانا (پیرانشهر) ، بیجار ، قروه و... را نیز پس خواهیم گرفت .   به امید آزادسازی یک به یک شهر اشغال‌شده توسط اکراد مهاجر   اومود یاشار D/O