نژادپرستی ایرانی های فارس بلای جان آنان شده است. ایران، کشوری بسیار عقب مانده است اما در عین حال و به علت همین عقب ماندگی، تصور می کنند که "هنر نزد ایرانیان است و بس" در حالی که هنری ندارند که قابل عرضه در میان ملت ها باشد. تنها هنرشان این است که دستان گدایی شان را به در دیگر کشورها دراز کرده و سپس به آن ها بد و بیراه بگویند. همیشه هم چوب این نادانی را خورده اند. به گواه تاریخ، چنگیز نمی خواست با دنیا بجنگد و تنها می خواست با کشورهای دور و نزدیک، روابط تجاری داشته باشد اما ایرانیان، سفرای تجاری او را سر بریدند و چنگیز، به خونخواهی مردانش، به ایران حمله می کند. کاری که ایرانیان در اوایل انقلاب کردند و آمریکا می توانست به ایران حمله کند. از انقلاب 1357 تا کنون، ایران هر روز مرگ بر شیطان بزرگ سر داده است. روز بعد در کنار آمریکا به فرانسه، انگلستان، روسیه، عرب ها، تورک ها، چینی ها و ... توهین و تحقیر برا انداخته است. ایران برای این که بتواند نیازهای خوراکی روزانه مردمش را تامین کند، مجبور به بوسیدن دستان همه این کشورهاست. اما تلاش می کند، با دوستی کردن با یکی از ابر قدرت ها، او را در کنار خود داشته باشد و با دادن چند برابر پول به او، از  آن کشور و امکاناتش بر علیه دیگران استفاده کند. روسیه و چین جزو آخرین  دوستان ایران هستند که ایران تلاش می کند آن دو را از خود راضی نگه بدارد و حمایتشان در صحنه بین المللی را جلب کند. اماتحریم های بین المللی که از طریق سازمان ملل متحد بر ایران اعمال می شود، دست آن کشورها را هم خواسته و ناخواسته از پشت بسته است. در این راستا، سال هاست که ایران از روسیه یک سری موشک خریده است تا در صورتی که اسرائیل یا کشورهای غربی به ایران حمله کنند، در برابر آنان مقاومت کند. منافع روسیه بیش از آن چه که با کشور کوچکی مثل ایران گره بخورد با غرب و بخصوص با آمریکا گره خورده است و ریسک نمی گند تا منافع بزرگ خود را قربانی منافع ریزش کند که در رابطه با ایران از آن ها فایده می برد. از سال 2005 آمریکا به روسیه فشار آورد تا موشک های سفارشی ایران را به این کشور که از تروریست ها حمایت می کند، ندهد. مدتی بعد، تحریم های سازمان ملل هم مزید بر فشار شدند اما ایران و روسیه از این موشک ها به عنوان کلید دوام روابط سیاسی و اقتصادی بین خود استفاده می کردند و با امروز و فردا کردن، برای حل احتمالی مسئله، زمان می خریدند. گر چه غرب و گاهی روس ها اظهار می کردند که موشک ها به ایران داده نخواهد شد، اما روس ها به سر ایران شیره می مالیدند که امکان تحویل آن ها هم فراهم است و از روش کهنه "دروغگو طمعکار را می فریبد" استفاده می کردند.   در مقابل، ایران تهدید می کرد که اگر روسیه محموله های سفارشی ایران را ندهد، به مراجع بین المللی شکات خواهد کرد و این تهدیدها هر از گاهی تکرار می شد. اما امروز خبری در خروجی رسانه های ایران دیده می شود که ایران شکایتش را جدی گرفته و به دادگاه های بین المللی پناه برده است. اگر چنین باشد، روابط ایران و روسیه که بر مبنای گروگانگیری مالی بود، به پایان خط رسیده است و ایران مصمم ترین حامی خود و بشار الاسد را از دست خواهد داد. در این باره به خبر ایسنا توجه فرمایید:     شکایت 4میلیارد دلاری ایران از روسیه در دادگاه لاهه به گزارش ایسنا خبرگزاری ریانوستی، آلکساندر فومین مدیر سازمان فدرال همکاری‌های نظامی فنی روسیه در مصاحبه‌ای اعلام کرد: روسیه به خاطر اجرا نکردن قرارداد فروش سیستم‌های موشکی پدافند هوایی اس 300 به ایران صدها میلیون‌ دلار از دست داد و شکایت چهار میلیارد دلاری از روسیه در دادگاه قرار دارد. فومین گفت: علاوه بر این، دادخواست چهار میلیارد دلاری در دادگاه بین‌المللی قرار دارد و سفارش دهنده (ایران) در این ماجرا به طور مطلق حق دارد. وی تاکید کرد: سیستم‌های تولیدی اس 300 برای تحویل به ایران را عملا نمی‌توان به کشور دیگری فروخت، چون از چنان وسایلی تشکیل شده که آنها را فقط طبق سفارش ایران تهیه کرده‌اند. به گزارش ایسنا، قرارداد فروش سیستم‌های اس -300 میان ایران و روسیه در ماه دسامبر 2005 امضا شد، اما روسیه با استناد به قطعنامه شماره 1929 شورای امنیت سازمان ملل متحد، از تحویل سیستم اس 300 خودداری کرد.     D.O