بخش خبر و تحلیل گوناز تی وی:  کشورهای بزرگ خاورمیانه مانند ترکیه و ایران، دارای مللی هستند که در ادبیات سیاسی و رسمی این کشورها از آن ملت ها به عنوان "اقلیت" نژادی، زبانی و دینی یاد می شوند. از طرف دیگر، ایران به عنوان کشور و ملتی که به اصول همسایگی و دیپلماسی بین المللی پایبند نیست، با سوء استفاده از خواست های حقوقی و انسانی ملت های خاموش در کشورهای همسایه، در امور داخلی آن ها و بخصوص در امور داخلی ترکیه دخالت می کند.  ایران هر وقت می خواست بحران سیاسی، اجتماعی و حتی اقتصادی با ترکیه را حل کند، با استفاده از تروریست های کرد و با انجام انفجار و ترور، در ترکیه نا امنی سیاسی و اجتماعی ایجاد می کرد و با استفاده ابزاری از کردهای مسلح، از ترکیه، نه به نفع کردها که به نفع ایران امتیاز می گرفت.  البته این به آن معنی نیست که کردها حقوق ضایع شده انسانی ندارند و برای بدست آوردن آن ها تلاش نمی کنند اما سخن از ابزار بودن تروریست های کردها در دستان سیاستمداران ایران است که با ایجاد ترور و نا امنی سیاسی و اجتماعی بوسیله کردها در ترکیه، از این کشورهمسایه امتیاز می گیرند.   با این همه، ترک ها ملتی پیشرو در خاورمیانه بوده اند و باز هم نشان دادند که هنوز هم پیشرو هستند. بارها نوآوری های سیاسی ترک ها سرمشق دیگر کشورها بوده و در امور ملت های منطقه، تاثیر مثبت گذاشته است. ترک ها همیشه تلاش کرده اند تا برای حل بحران ها، مسایل سیاسی و اجتماعی در کشور خود و مناطق پیرامونشان، راه حل سیاسی و غیر نظامی پیدا کنند.  یکی از این بحران ها در منطقه و ترکیه، مسئله "کردها" بود. در حدود سه دهه، کردها در ترکیه، با ایجاد وحشت، ترور و انفجار، سد و مانع جدی توسعه و پیشرفت سریع تر ترکیه بوده اند. سیاست ترکیه برای سال ها، سرکوب مسلحانه مخالفان مسلح بود اما سیاستمداران این کشور واقعیت وجودی کردها در سرزمین های ترکیه را قبول کرده و برای حل این بحران، به راه حل غیر نظامی توجه کردند. چرا که می دانستند، کردهای مسلح ابزار دست ایران و بعضی از کشورهای اروپایی در مقابله با ترکیه هستند.   حاصل 30 سال ترور بوسیله تروریست های کرد (پ کا کا) و مقابله با ترور در ترکیه، ده ها هزار کشته و عقب ماندگی بخش هایی از این کشور یا کندی توسعه و پیشرفت بود ولی ترکیه قرن بیست و یکم اراده کرد تا به این کشتارها و نتایج آن ها نقطه پایان بگذارد و دست ایران و کشورهای اروپایی را از دخالت در امور داخلی ترکیه کوتاه کند. برای همین، از سال ها قبل دست به تغییر قوانین داخلی زده و تلاش کرد تا خود را با قوانین بین المللی تطبیق دهد و پای بندی خود به حقوق بشر را به طور عملی نشان دهد. حاصل همه آن دگرگونی های داخلی و بین المللی ترکیه و توسعه روز افزون اقتصادی آن، گفتگو و مذاکره با رهبر "پ کا کا" بود. این ترک ها بودند و هستند که برای تامین منافع ملت های ساکن سرزمین های خود، با دشمن شماره یک خود و رهبر تروریست های "پ کا کا" مذاکره کردند. شاید بخشی از سیاستمداران و افکار عمومی با این مذاکره ها مخالف بوده و هستند اما منافع ملت ترکیه را کدام راه حل می تواند بهتر تامین و تظمین کند؟ مذاکره و دادن امتیاز کم هزینه ترین راه حل بود و جسارت ترک ها برای مذاکره و آن هم مذاکره با رهبر زندانی دشمن در زندان خود، قابل توجه است. با این حال، نتیجه این مذاکرات ابتکاری هنوز مشخص نیست و رهبر زندانی کردهای  تروریست؛ عبدالله اوجالان، "آغاز دوران جدید مبارزه سیاسی به جای مبارزه مسلحانه" را اعلام کرد. کردها در مذاکره، امتیاز و حقوق بسیاری گرفتند که در  30 سال سابقه نداشت و ترکیه  در این مذاکرات توانست، اصلی ترین گروه مخالف مسلح خود را خلع سلاح کند و بستر جامعه را برای توسعه هر چه سریعتر و افزون تر، بیش از پیش، آماده سازد. این ابتکار و عقب نشینی استراتژیکی ترک ها در مقابل کردها، دو برنده و یک بازنده اصلی دارد. ترک ها و کردها برنده این گفتگوهای جسورانه سیاسی هستند و ایران بازنده ترین بازیگر سیاسی در این منطقه و در نتیجه این صلح داخلی در ترکیه شد.  ترکیه با توافق با کردها، امتیازهایی را به کردها داد که در گذشته به ایران می داد. طبیعی است که دادن امتیاز به بخشی از ملت در درون خاک خود، بسیار بر امتیاز دادن بر همسایه مداخله گر، ارجحیت دارد. به این ترتیب، ترکیه این اهرم فشار (کردهای مسلح) را  که در دستان رژیم ایران بود، از دست آن ها گرفت و شکست و به این ترتیب، همه سرمایه گذاری های 30 ساله بر روی "پ کا کا" و بعضی کشورهای اروپایی بی ثمر ماند.   این به آن معنی نیست که از این به بعد ایران نخواهد توانست در امور داخلی ترکیه دخالت تروریستی و نظامی بکند. هنوز "پژاک" و چند گروه کوچک تروریستی کرد هستند که ایران از آن ها به عنوان ابزار و در راستای منافع خود و برای فشار بر ترکیه استفاده می کند و خواهد کرد. از طرف دیگر، ایران برای ایجاد و مسلح ساختن گروهای تروریستی تازه اقدام و "حزب الله" ترکیه را هم بیش از گذشته تقویت خواهد کرد.  اما به طور طبیعی و در نتیجه توافق صلح ترک ها-کردها (اگر چه در گذشته مخالف ترکیه بودند) در کنار سیاست رسمی ترک ها خواهند ایستاد، با هر نوع ترور و عملیات شبهه نظامی در درون ترکیه و از طریق مناطق کرد نشین، مخالفت کرده و با پژاک  و دیگر گروه های سیاسی نیز مقابله خواهند کرد.  بدین ترتیب، امکان عملیات نظامی عواملی ایران در خاک ترکیه کاهش خواهد یافت. یاد آوری می شود که سال هاست که خواست های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و حقوقی ملت های ساکن در ایران کنونی (تورک ها، عرب ها، بلوچ ها، کردها و دیگر ملت ها) اوج گرفته است. بسیاری از این ملت ها، برای مبارزه با نابرابری ها و تبعیض ها، از روش های انسانی، دموکراتیک و از شیوه های مسالمت آمیز استفاده می کنند. فعالان در بسیاری از مناطق ایران، مناطق جغرافیایی خود را سرزمین های اشغال شده توسط ایران می دانند و برای آزادی سرزمین شان از اشغال ایران، دست به سلاح گرم برده اند. یکی از این ملت های ساکن در جغرافیای سیاسی کنونی ایران، ملت آذربایجان جنوبی با بیش از 30 میلیون نفر است. سرزمین آذربایجان جنوبی با دو کشور ترک جمهوری آذربایجان و جمهوری ترکیه همسایه است اما ملت های آن دو جمهوری بر اساس قوانین بین المللی با ایران رفتار کرده و در امور داخلی ایران دخالت نمی کنند.  این در حالی است که مقام های آن دو کشور تورک از تلاش های سیاسی و مدنی جوانان آذربایجان در مقابله با رژیم ایران و برای کسب استقلال از ایران آگاهند اما تا کنون، به تورک ها و سرزمین های تورک درون ایران، به عنوان "ابزار سیاسی" برای فشار بر ایران و گرفتن امتیاز از ایران نه نگریسته اند و از طریق مسلح ساختن آن ها، به ایران فشار نیاورده اند . این دو جمهوری تورک، اگر می خواستند بر اساس اصولی که جمهوری اسلامی ایران در سیاست های خارجی خود در پیش می گیرد و در امور داخلی آن ها دخالت می کند، با ایران مقابله و رفتار کنند، می توانستند بخشی از مخالفان ایران در آذربایجان جنوبی، کردستان، بلوچستان، ترکمنستان، عربستان و ... را مسلح کرده و به ایران فشار بیاورند اما آن دولت های ترک راه دیپلماسی و روش سیاسی دیگری را در مقابله با ایران در پیش گرفته اند و الگوی رفتار جدید را را جلوی پای ایران گذاشته اند که شیوه امتیاز دادن به مخالفان و بخصوص به ملت های مخالف در دورن است.   ایران بر عکس ترکیه که کردها را داشت، در درون خود ملت های زیادی دارد که از سیاست های تبعیض آمیز فارسگرایانه به ضرر خودشان، بشدت ناراضی هستند و تلاش می کنند تا استقلال خود را بدست بیاورند. اگر ایران نتواند از الگوی جدیدی که ترکیه برای حل بحران کردها ارائه کرده، استفاده کند، بازنده میدان سیاست در این منطقه خواهد بود. ایران مجبور است در همگامی با سیاست های جاری در منطقه، تغییراتی را اعمال کند وگرنه، تجزیه ایران حتمی خواهد بود. چرا که ترکیه امتیازهایی را به کردهای ترکیه داده و خطر تجزیه را از سر این سرزمین دور کرده است ولی ایران هنوز در دام ترکیه گرفتار است. یا باید، به بازی های سیاسی منطقه ای و جهانی تن دهد و به مخالفان امتیاز دهد یا از بین خواهد رفت.