گوناز تی وی: براساس آمار به دست آمده از سایت «بقاع متبرکه» وابسته به سازمان اوقاف، در ایران 8167 امام‌زاده ثبت شده است. استان‌های فارس با 1451، مازندران با 1276 و گیلان با 671، بیشترین امام‌زاده‌های ثبت شده را دارند.

بنا به گفته مقامات مسئول حکومت ایران سالانه بیش از 100 میلیون نفر از این امامزاده ها زیارت می کنند. پول نذری که داده می شود به حساب ارگان حکومتی سازمان اوقاف و امور خیریه کشور که تحت نظارت علی خامنه ای ولی فقیه، قرار دارد، واریز می شود.

اکثر امامزاده ها جعلی بوده و بیشتر برای کشاندن جامعه به سمت جهل و نادانی و خالی کردن جیب مردم توسط حاکمیت ایران بعد از تشکیل جمهوری اسلامی ایران ایجاد شده اند.

در جوامع استبدادی خرافات، چاپلوسی، ادبیات گریه و زاری جای علم، عدالت و عقلانیت را پر می کنند. هدف جمهوری اسلامی هم با امامزاده سازی کشاندن جامعه به آن سمت و سو بوده است.

سایت " سیاست نامه " اول مرداد 1390 نوشته بود : در 30 سال گذشته بطور میانگین 300 امامزاده در سال ــ   یعنی روزی تقریبا" یک عدد امامزاده ــ بر تعداد امامزاده های کشور افزوده شده است . این سایت اضافه کرده است : تعداد امامزاده ها در اوایل انقلاب 1500 تن بوده که متأسفانه به 10 هزار و 500 تن افزایش یافته است .

مطابق آماری که خبرگزاریهای حکومتی ارائه داده اند؛  فقط در عرض یک سال ــ یعنی در سال 89 ــ بیش از صد میلیون نفر زائر به امامزاده ها مراجعه داشته است.

بیشتر امام زاده ها در مناطق فارس نشین ایجاد شده اند و از آنجا به سایر مناطق سرایت کرده اند. در حقیقت امامزاده ها در ایران محصول شعوبیه گری در فرهنگ فارسی است.

شعوبیه به معنای عام نام فرقه‌ای است که معتقد به فضیلت عرب بر سایر اقوام نیست و به معنای خاص عبارت از فرقه‌ای است که دشمن جنس عرب است و این قوم را پست‌ترین اقوام عالم می‌شمارد و جنس فارس را بر عرب ترجیح می‌دهد.

استان فارس که مرکز فرهنگ و هویت فارسی است بیشترین تعداد امامزاده را در خود جای داده است. این دلیلی برا ادعای باطل بسیاری از ناسیونالیست ها و نژادپرستان فارس است که می گویند این محصول شیعه گری بوده که از اردبیل برخواسته است. در حالی که استان اردبیل تنها 131 امام زاده دارد.

مقامات حکومت ایران از امامزاده ها همچنین مکانی برای ترویج فرهنگ فارسی و ایرانی نام می برند. نام برخی امامزاده ها به فارسی گواه بر این ادعا است. به عنوان نمونه امامزاده سید بیژن، امامزاده شیرین، امام زاده قل قلی، امام زاده کیومرث و... در میان امامزاده ها وجود دارد که منبعث از فرهنگ فارسی است.

تحقیقات نشان داده است هر گاه افراد جامعه با مشکلات متعددی رو‌به‌رو باشند و توانایی برطرف کردن آن را نداشته باشند و ناامیدی بر امور آن‌ها به شکل جدی سایه بیندازد، به خیال‌پردازی و خرافه رو می‌آورند. چنین مردمی خرافه را به شکل‌های مختلف در زندگی خود مورد استفاده قرار می‌دهند. سحر و جادو، توسل به نمایندگان خدا روی زمین، دعا نویسی و آویختن نمادهای مذهبی به خود بخشی از این خرافه‌ها هستند. این شرایط در جامعه فارس در طول تاریخ بوضوح دیده شده و بیشتر از آنجا به سایر مناطق سرایت کرده است.

فقر فرهنگی در فرهنگ و هویت فارسی، ریشه اصلی رواج خرافات محسوب می‌شود. هر چند مشکلات اقتصادی و اجتماعی و روانی است که مردم را به سوی تمایل به خرافات سوق می‌دهد، اما فقر فرهنگی است که باعث می‌شود بسیاری از مردم چشم بر حقیقت ببندند و به جای این‌که در پی شناخت مشکلات و یافتن چاره کار به شکل‌های مختلف باشند، به امامزاده ها جهت گرفتن حاجت و شفا که مدعی هستند دارای نیروهای فرازمینی هستند، متوسل می شوند. چسبیدن به ضریح و بستن دخیل نیز جلوه‌ای از همین خرافه‌گرایی‌ها است که ریشه در فقر فرهنگی جامعه فارس داشته و از طرف حاکمیت مذهبی فارس گرا هم پشتیبانی می شود.

امامزاده ها در ترویج جهل و خرافات فرهنگ فارسی نقش بسزایی دارند. دولتمردان ایران می گویند بسیاری از این امامزاده ها هویت فارسی یا ایرانی دارند. ترویج فرهنگ گریه و زاری، توسل به این امامزاده ها برای گرفتن حاجت یا کمک های غیبی به جای قانون، ترویج تقدس به جای عقلانیت، روایت به جای اسناد، تزریق خرافات به جای علم به جامعه و... از اهداف ایجاد این امامزاده های ایجاد شده بر پایه فرهنگ و هویت فارسی است.

گوناز تی وی

E.H