گوناز تی وی: پان ایرانیست های نژادپرست که با توسل به درآمدهای نفتی رژیم های پهلوی و اسلامی سالها به تبلیغ تفکرات انضمام طلبانه و نژادپرستانه فارس محور اقدام کرده اند، اکنون با توجه به شکست های چند دهه اخیر خود ناچار زبان اعتراف به این شکست ها گشوده و مجبور به انکار ادعاهای واهی خود شده اند. یکی از این ادعاهای دروغین و در عین حال خنده دار که همواره از سوی نژادپرستان فارس مطرح گشته مربوط به تمایل اهالی قفقار و به خصوص آذربایجان شمالی برای پیوستن به جغرافیای ایران می باشد. این ادعا که به خصوص پس از فروپاشی شوروی سابق بارها از سوی نژادپرشتان فارس مطرح گردیده و همواره از سوی کارشناسان برجسته سیاسی مورد تمسخر قرار گرفته است اینبار از سوی یکی از نژادپرستان نامداربه نام کاوه بیات رد شده است.

به گزارش گوناز تی وی، کاوه بیات که در سمینار مرزهای جغرافیایی قفقاز در گذر تاریخ سخنرانی می کرد با رد ادعای واهی تمایل اهالی قفقاز برای الحاق به ایران گفت: " ... البته تمایلاتی که عده ای به ایران ملحق شوند وجود داشت اما تنها محدود به اهالی مناطقی از قفقاز جنوبی مثل قسمتهایی از خانات نخجوان و گنجه می شد که تا حدودی دارای پیوندهای خویشاوندی با سلسله قاجاریه بودند. در حوزه منطقه نخجوان به غیر از خانواده کلبلی خان نخجوانی که با ارمنیان در نزاع بود و ترس از تشدید درگیری ها داشتند تمایل جدی جهت الحاق به ایران وجود نداشت زیرا در آن زمان شهرهایی مانند تفلیس ،ایروان و باکو و همچنین عشایر قفقازی دچار دگرگونی های بسیاری شده بودند و هیچکدام تمایلی به پیوستن به ایران که دارای یک نظام عقب افتاده سیاسی و بدون جذابیت بود نداشتند و بحث الحاق به ایران بحثی بود عطف به گذشته های تاریخی دور و تنها نزد یکسری از اهالی مناطق قفقاز جنوبی.که البته و خوشبختانه در کنفرانس صلح پاریس هیچ نزاعی بین فرستادگان ایرانی و ارمنی و حتی فرستاده باکو یعنی توپچی پاشایف رخ نداد زیرا این ماجرا جدی گرفته نشد."

وی سپس در رابطه با "سرحد حرکاتی" و حضور اهالی دو سوی آراز بر کناره های این رود چنین به تحریف تاریخ پرداخت: " این حرکتی ، نمایشی بود که جبهه خلق به راه انداخت تا مسئله آذربایجان جنوبی را زنده کند."

وی افزود: "... ما عین همین رویداد را پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شاهد هستیم که باز در بی اطلاعی کامل به پیشواز آن رفتیم. من اینجا با آن بخش از سخنان دکتر شوری که فرمودند پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ایران با سیل تقاضاهایی از سوی باکو جهت پیوند با ایران مواجه شد مخالفم و باید بگویم اصلا چنین چیزی وجود نداشت بلکه این عوامل جبهه خلق باکو بودند که اصرار داشتند ایران، آذربایجان جنوبی را متصرف شده و اعتقاد داشتند باید مرزها از نو ترسیم شود و (به اصطلاح) آذربایجان جنوبی به آذربایجان شمالی بپیوندد که ما متاسفانه در آن زمان تصور کردیم عده ای مسلمان و حق طلب خواهان الحاق به ایران هستند. خوشبختانه مواضع و سخنرانی های ابولفضل ایلچی بیگ رئیس جمهور وقت باکو به ایران ثابت کرد که آنها بدنبال چه اهدافی می باشند.  در آن زمان عده ای مانند  شادروان عنایت الله رضا به درستی تاکید می کردند که ایران نباید این جمهوری را به اسم جمهوری آذربایجان به رسمیت بشناسد ولی عده ای نیز مانند مرحوم دکتر جواد هیئت که طرف مشورت بود گفتند که این جمهوری یک سیب رسیده اسلامی است و ما باید به رسمیت بشناسیم و این بزرگترین اشتباه جمهوری اسلامی بود که این کشور را با نام آذربایجان به رسمیت شناخت. زیرا اکنون و در این برهه از زمان ما با این کشور دارای مشکلات ساختاری عدیده ای هستیم ..."

این نژادپرست اما مشخص نکرد که اگر که به فرض در روزهای پایانی سال 1989 عده ای از ساکنین شمال آراز با جهت دهی های جبهه خلق به کنار آراز آمده و به ایجاد ارتباط با برادران و اقوام خود در جنوب پرداخته اند اما آیا ساکنین جنوب آراز نیز به تشویق جبهه خلق در آن مقطع زمانی در کنار آراز تجمع کرده اند و یا "سرحد حرکاتی" یک حرکت خودجوش مردمی در تاریخ آذربایجان بوده که با فروپاشی نظام خودکامه کمونیستی شوروی روی داده است؟

این گونه تحریفات تاریخی سالهاست که از سوی نژادپرستان فارس بر علیه ملت تورک آذربایجان جنوبی روا داشته می شود اما گذر زمان اثبات نموده که نه تنها این تحریفات باعث آسیمیله شدن ملتمان نشده بلکه انرژی فزاینده ای نیز برای فعالین مدنی مان فراهم آورده که با قدرت هرچه بیشتر به مبارزه با نژادپرستان ادامه دهند.

شایان ذکر است  در آخرین روزهای دسامبر 1989 آخرین روزهای حکومت اتحاد جماهیر شوروی آذربایجانی های دو سوی آراز که زیر ستم سیستم های شوونیستی اسیر شده بودند با تجمع در نقطه مرزی که آنان را از خانواده، برادران و خواهران و... خود جدا کرده بود با کنار زدن سیم خاردارها ندای آزادی و اتحاد سر دادند که آن روز بعنوان نمادی از همبستگی و همدلی ملت آذربایجان در تاریخ ماندگار باقی ماند.

گفتنی است این روز در سال 1989 در نخجوان توسط جبهه ی خلق آذربایجان (حزب ائلچی بئی) در هنگام برچیده شدن سیم خاردار های شوروی بوجود آمد و در 16 دسامبر 1991 رییس مجلس عالی جمهوری خودمختار نخجوان حئیدر علی اف 31 دسامبر را روز ملی همبستگی آذربایجانیان جهان اعلام کرد تا اتحاد آذربایجانی ها محقق گردد و در همان زمان آیاز مطلب اف رییس جمهور وقت آذربایجان این روز را اعلام رسمی نمود و در سال 92 توسط رییس جمهور فقید آذربایجان مرحوم ائلچی بئی برای اولین بار گرامی داشته شد.

گوناز تی وی

R.C