نامه سرگشاده در اعتراض به مطلب "پیر پیل افکن"، به سردبیر ویژه نامه طنز کشیده روزنامه جوان

افشین امیری ججین

به نام خدا

سر دبیر محترم ویژه نامه طنز “ کشیده “روزنامه جوان

با سلام

آقای سردبیر! نمی دانم دقیقا آخرین مطلبی که برایتان فرستادم چه زمانی بود.شاید همین دو هفته قبل بود که جدیدترین نوشته طنزم را برایتان ارسال کردم و بعدش ویژه نامه آبانتان به دستم رسید و شدم سردر گم. مطلب "پیر پیل افکن" را خواندم و ماندم قسم حضرت عباستان را قبول کنم یا دم خروسی که از لای ویژه نامه زده بیرون.یادم نیست که کجای زندگیم اشتباه کردم که اینک نام من باید کنار اسامی درج شود که به سرزمین مادری من توهین می کنند. شاید چند ماه قبل که در تردید نوشتن مطالب برای ویژه نامه تان گم گشته بودم، صحبت های امیدوار کننده شما در مورد عدالت محوری در نشریه تان آن هم به زبان مادریتان یعنی زبان شیرین تورکی مرا بر آن داشت تا هر چند سخت اما قلم خود را هر از گاهی به فارسی برگردانم و برایتان از اوضاع قمر در عقرب زمانه بنویسم.

دلم پر است و صفحه ام کوتاه.شما چه تورکی هستید که اجازه دادید احدی جرات توهین به همشهری هایتان را داشته باشد.این چه "من عرف نفسه ..." است برادر. مثل اینکه فراموش کرده اید اگر الان آزادانه می نویسید و دم از عدالت می زنید به پاس خون امثال باکری ها و صدها شهید تورک است؟ آری آزادانه نوشتن کار راحتی است اما با آزادگی نوشتن سخت. شما هم گویی قلم و چشمهایتان را بر روی عدالت بسته اید و فقط دم از عدالت می زنید شاید این روزنامه هم مثل بسیاری از اوراق منتشره سیاسی صرفا قضیه حزبی و انتخاباتی زودگذری به نفع عده ای باشد و پس از چندی عطای انتشارش را به لقایش ببخشند.نمی دانم اما خوب می دانم چه این اتفاق بیفتد و چه نیفتد شما لکه ننگی بر سینه خود نگاشتید.لکه ای که  با هیچ سفید کننده ای پاک نخواهد شد.

به عنوان نویسنده ای که سالهاست در عرصه نویسندگی و طنز قلم زده و ́ک́مکی سابقه رتبه و جایزه و داوری  دارد ؛ نکته ای را به شما گوشزد می کنم : طنز نه لودگی است و نه مسخرگی. نه اهانت است و نه به بازی گرفتن قومیت ها. طنز هنر است ، هنر انتقال درد با ظاهری شیرین. هنری که می خنداند اما در اصل می گریاند. هنری که چون خیلی ها ندارند ظاهرا به هزل و لودگی و مسخرگی روی آورده اند و متاسفانه ویژه نامه شما هم گویی دچار این آفت شده است.

 من نه مثل "پیر پیل افکن" هستم که طنز را با مسخره کردن آذربایجانی های محترم و یا سایر قومیت ها اشتباه بگیرم و نه مثل عده ای دیگر که برای پول بنویسم.نه وطنم را می فروشم ، نه زبان و هویتم را قربانی اسم و شهرت می نمایم. با افتخار به تورک بودنم  درخواست می نمایم  علاوه بر عذرخواهی از هموطنان غیور آذربایجانی ، زین پس در صفحه همکاران بر روی نام افشین امیری ججین خطی قرمز کشیده و دامن بنده را از آلودگی مصون بدارید که من دوست دارم با شرافت و آزادگی بنویسم و در گمنامی محض بمیرم اما روی سنگ مزارم به تورکی بنگارند " این مرد تورک زیست و تورک مرد".