ویسنده : الکساندر آدلر

مترجم: ماشااله رزمی

 این نوشته موقعی منتشر می شود که بحث درباره تصویب قانون درباره نسل کشی ارامنه ابعاد جدیدی پیدا کرده است 

قصداین سخنان انکارنسل کشی ارامنه توسط ارتش عثمانی درسال 1915 نیست وباید درباره مشروع بودن کلمه نسل کشی بدون افتادن دردام انکار تاریخی بحث شود.

می دانیم که فرق است بین نسل کشی 1945-1941 (هولوکوست) وعمل دولت عثمانی که هرگزکشتار ارامنه رابه منطقه غربی بویژه شهراستانبول که درآن زمان جامعه ارمنی نسبتا مهمی درآن ساکن بود گسترش نداد . باید نسل کشی را ازآنچه که اتفاق افتاده جدا کرد .این کلمه احساسات قربانیان وبازماندگان کشته شدگانی را تحریک می کند که دربیابان مرگزا بحال خود رها شدند ویا دربهترین حالت بعضی از زنان به ازدواج زوری وترک هویت خود برای همیشه مجبورشدند. مصطفی کمال آتاتورک شخصا این دوره را« سیاه ترین برگ تاریخ نظامی ترک» نامیده است . بهمین خاطرترکیه امروز بطور جدی دررابطه با این مساله بحرکت درآمده است ازجمله بخاطر تلاشهای یک روشنفکر ترک – ارمنی بنام هران دینک که چهارسال پیش توسط قاتلی که درضمن قصد متزلزل کردن دموکراسی ترکیه را داشت بقتل رسید.

امروز این دولت آنکارا است که می خواهد به هرترتیب به ارمنستان مستقل نزدیک شود حتی با فداکردن منافع کشوربرادرش آذربایجان که بخشی ازخاک آن توسط ارمنستان اشغال شده وپاکسازی اتنیک درآنجا صورت گرفته است .

ترکیه خواهان بررسی مساله بوسیله یک کمیسیون تاریخی مشترک از دوطرف است تا حقایق تاریخی روشن گردد حقایقی که دولتی نخواهند بود و بموازات آن « نسل کشی های کوچک» از مردمان ترک درسال های 1912 و 1923 نیزبطورجدی بررسی خواهند شد .

بنظرمن ضروری خواهد بود که بمانند مورد آفریقای جنوبی کمیسیون حقیقت یاب تمامی مسائل معوقه را نیز مورد رسیدگی قرار دهد. بعنوان مثال نقش تروریسم ارامنه بویژه «آسالا» دربی ثبات کردن ترکیه درسال های دهه 1970 با همکاری سازمان های امنیتی اتحاد شوروی ، سوریه ویونان وهمچنین پ کاکا کرد وسازمان آزادیبخش فلسطین .

اگر قراراست دعواخاتمه یابد باید به همه شکایات رسیدگی شود . رای پارلمان فرانسه درجهت عکس آن عمل می کند .

این رای کشوری را محکوم می کند که ازموقع بقدرت رسیدن آتاتورک متحد فرانسه شده ، ابتدا علیه هیتلرتاسال 1940 وسپس علیه اتحاد شوروی استالینی که می خواست با طرح مساله ارامنه سرزمینهای ملی ترک را تجزیه کند .

باید درنظر داشت که پشت سرعمل فرصت طلبانه جذب آراء هموطنان ارمنی ما رهبران احزاب سوسیالیست و یو ام پی قرار دارند که درحال حاضر می خواهند با طرح این موضوع حساس مانع ادامه مذاکرات پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا بشوند وازاین طریق می خواهند آراء دست راست های افراطی فرانسه را جلب کنند که البته معلوم نیست آن رای دهندگان متقاعد شوند .

خلاصه به عملکرد دوحزب بزرگ دموکراتیک فرانسه مربوط می شود که برای یکبارهم شده روی یک مساله موضع مشترک دارند – نه بر اساس یک قاعده طلائی – که نتایج اجتناب ناپذیر چنین رائی ازهمین حالا درعرصه های اقتصادی قطعی است واما همچنین درسیاستهای منطقه ای که ضروری است پاریس وآنکارا دوش بدوش هم حرکت بکنند تا مساله سیاسی سوریه حل شود که درآن بشاراسد بکمک متحدین معدود خود ، عراقی ها  ، ایرانی ها  ، روسها ... والبته ارامنه برسرقدرت مانده است .

بخاطر تمامی این دلایل رای فعلی برگ سیای است درتاریخ دیپلماسی فرانسه وخصوصا عملی است غیرمسئولانه که باید امیدوار بود کسانی که با آن مخالفت کردند و در راس آنان آلن ژوپه (وزیرخارجه فرانسه» بتوانند بزودی وبا قاطعیت نتایج منفی آنرابا درنظرگرفتن منافع فرانسه وترکیه وحتی درجهت منافع واقعی ارامنه که پیوند های عاطفی واحترام با آنها وجود دارد برطرف نمایند .

توضیح :

الکساند آدلر برجسته ترین مفسر سیاسی فرانسه ویکی از معروفترین مفسران سیاسی دنیاست .

منبع: روزنامه فیگارو شنبه 24 دسامبر 2011