مبارزه با نژادپرستی و عرب‌ستیزی در ایران

منشور کانون مبارزه با نژادپرستی و عرب‌ستیزی در ایران

از اواسط دهه بیست سده گذشته، جامعه ایران شاهد برآمدن خاندان پهلوی بود که سرآغاز روزگاری سیاه برای همه مردم، به ویژه خلق‌های غیرفارس بود. «ممالک محروسه ایران» جای خود را به «کشور شاهنشاهی ایران» داد و اندیشه مبتنی بر «زبان واحد،‌نژاد واحد و ملت واحد» جای تنوع ملی، قومی و زبانی را گرفت. طی هشتاد و پنج سال گذشته - به استثنای برخی دوره‌های کوتاه – زبان و فرهنگ و تاریخ مردمان غیرفارس در معرض یورش باستان گرایان و نژادپرستان قرار گرفته است. در واقع دگرستیزی، وبیش از همه، عرب ستیزی به بخشی از سیاست و ایدیولوژی شاهان پهلوی و سیاستمداران وابسته به حاکمیت – و برخی از فرهنگمداران و سیاستمداران مخالف رژیم - بدل گردید. این امر که در آغاز خاص نخبگان بود به تدریج به فرهنگی عمومی تبدیل شد که از آن هنگام تاکنون بیشترین آسیب‌ها را به مردم عرب اهواز (عربستان ایران، یا خوزستان طبق نامگذاری رسمی) وارد کرده است. این مردم که در سال ۱۹۲۵ م (۱٣۰۴ ش) حاکمیت سیاسی خود را از دست دادند به هدفی بی‌دفاع برای یورش قلم‌های زهرآگین عرب ستیز بدل شدند. در پی این سیاست‌ها، عرب‌های اهواز (عربستان ایران) در معرض امواج پیاپی پاکسازی قومی و فرهنگی قرار گرفتند. کوشش‌های مستمر حکومت‌های مختلف ایران برای تغییر بافت جمعیتی عرب‌های این منطقه، کوشش‌های جنایتکارانه‌ای است که طی هشت دهه گذشته به شکل‌های گوناگون صورت گرفته است. قوانین بین المللی از این کوشش‌ها با عنوان جنایت و پاکسازی فرهنگی و قومی یاد می‌کنند.

سیاست‌های تبعیض آمیز نسبت به عرب‌های ایرانی در دوران جمهوری اسلامی نیز ادامه یافت. در این دوران، از زبان عربی برای ترویج ایدیولوژی دینی ویژه حاکمیت استفاده شد و نه برای شکوفایی زبان و فرهنگ مردم عرب اهواز (عربستان ایران). به رغم نص صریح اصول ۱۵ و ۱۹ و ۴٨ قانون اساسی، پاسخ حاکمان جمهوری اسلامی ایران به هر عرب اهوازی خواهان تدریس زبان عربی در مدارس ابتدایی و نشر مطبوعات و داشتن رسانه‌های عربی و برابری سیاسی و فرهنگی، چیزی جز گلوله و زندان نبود.

ما طی صد و پنجاه سال گذشته یعنی از آغاز برآمدن ناسیونالیسم ایرانی (که در حقیقت پوششی برای ناسیونالیسم فارس گراست) شاهد آلودگی مطبوعات، رسانه‌ها، هنر، ادبیات، تاریخ نگاری و همه ابعاد گفتمان معاصر فارسی به ویروس خطرناک «عرب ستیزی» هستیم. این گفتمان نژادپرستانه که با منشور سازمان ملل متحد و اعلامیه جهانی حقوق بشر ضدیت کامل دارد، ده‌ها سال است که زندگی فرهنگی ملیون‌ها شهروند عرب ایرانی را به جهنم تبدیل کرده است. بر اثر این جنایت‌های قومی و فرهنگی، خلق ما از کمترین حقوق انسانی خود محروم گردیده است. ما عرب‌های ایرانی گرچه حدود هشت درصد جمعیت ایران را تشکیل می‌دهیم و بر دریایی از نفت زندگی می‌کنیم اما در دریایی از فقر وتهیدستی به سر می‌بریم.

ما نمی‌توانیم نام‌های اصیل و دلخواه عربی را برای نامگذاری کودکانمان انتخاب کنیم و نمی‌توانیم به زبان مادری خود در دوران ابتدایی درس بخوانیم و حق نداریم کتاب، مجله و روزنامه به زبان عربی در منطقه خود منتشر کنیم. نژادپرستان، طی هشت دهه گذشته نام‌های تاریخی عربی اهوازی استان، شهر‌ها، محله‌ها، خیابان‌ها، باتلاق‌ها، رودخانه‌ها و دیگر نام‌های جغرافیایی را تغییر داده و حتا گاهی نام‌های چهره‌های ضدعرب را جایگزین آن‌ها کرده‌اند. شهروندان عرب اهوازی هیچ گناهی مرتکب نشده‌اند تا تاوان میراث تاریخی ضدعربی شعوبیه و اختلافات سیاسی و جغرافیایی حاکمان ایران با فرمانروایان کشورهای عربی را بپردازند و زیر آوار سنگین تاریخ و جغرافیا احساس خفگی کنند.

اینان از هنگام تولد تا لحظه مرگ، در معرض تبعیض نژادی آشکار و پنهان قرار دارند. ما این را در نامگذاری نوزادان، و در مدارس، ادارات، نهادهای دولتی و دانشگاه‌ها، در اماکن عمومی و حتا در بیمارستان‌ها مشاهده می‌کنیم.

اکثریت شهروندانی عرب ایرانی سودایی جز همبستگی ملی و پیشرفت کشور خود را ندارند و البته این امر را در سایه دموکراسی و حقوق بشر، ممنوعیت قانونی تبعیض نژادی و عرب ستیزی و تامین حقوق ملی خلق‌های ایران ممکن می‌دانند. آنان مسوول امور عرب‌های خارج از ایران نیستند. دشنام‌ها، فحش‌ها و اهانت‌های بی‌شمار رسانه‌ها و کتاب‌های فارسی علیه «عرب» و «عرب‌ها» و «تازیان» (اصطلاح توهین آمیزی که باب میل برخی از نژادگرایان است) کمترین تاثیر را بر عرب‌های خارج از ایران دارد زیرا که اصولا فارسی نمی‌دانند وبا ایرانیان زندگی نمی‌کنند اما همین ادبیات ضدانسانی عرب ستیز همچون خنجرهای مسموم بر سر و قلب هموطنان عرب ما فرود می‌آید و زخم‌های کینه را تازه‌تر می‌کند و وحدت ملی را می‌فرساید.

هدف از تشکیل کمیته مبارزه علیه نژادپرستی وعرب ستیزی مخالفت با هر گونه تحقیر و تبعیض و اهانت علیه «مردم عرب اهواز» (عربستان ایران) و پاسخگویی و روشنگری به قصد افشای قدم‌ها و قلم‌های بیمار ضدعرب و دفاع از جبنه‌های انسانی فرهنگ عربی ماست. کمیته بر آن است تا به این گفتمان عرب ستیز که ناجوانمردانه، ملیت، فرهنگ وتاریخ ما را هدف قرار داده است به مبارزه برخیزد و این را حق قانونی و انسانی خود و سودمند برای همبستگی ملی ایران می‌داند و البته در این راه از کمک فکری و همیاری قلمی و عملی سایر هموطنان ایرانی و نیز انساندوستان جهان بی‌نیاز نیست.

هیات موسس «کانون مبارزه با‌نژاد پرستی و عرب ستیزی در ایران»

یوسف عزیزی (بنی طرف)، جابر احمد، حسین حردان، موسی مزیدی، اسکندر سواری، جمیل وادی، کاظم مجدم، نوری حمزه، عبدالهادی طرفی، عمار تاسایی، طاهر حلمی‌زاده و کوثر آل علی (محمره)