تراختوری ائل ایستر ، شرفلی میلت ایستر

شور و شوق، هیجان ، تشویق های فوق العاده ، حمایت های بی چون و چراتنها بخشی از ویژگی هایی هست که همگان به هنگام شنیدن نام هواداران تراکتور در ذهنشان تداعی میکند.

به عقیده بسیاری از کارشناسان یکی از عامل های اصلی صعود به لیگ برتر و بقا در اولین سال حضورش پس از 7 سال سوای زحمات کادر مدیریتی و فنی و بازیکنان تیم ، همین هواداران تراختور می باشد تا جایی قرار گرفتن در مکان 7 رقابت ها جای هیچگونه بحثی نمیگذارد.هواداران تراختور به خوبی به یاد دارند که قبلا برخی ها AFC میداند و همه از ما سخن میگفتند الا بعضی ها، که همان بعضی ها با دانستن اینکه هواداران عامل اصلی موفقیت تراختور هستند با تحت تاثیر افکار جامعه را بر علیه ما هواداران تحریک کردن و هزاران تاسف که ما بر اثر بی تجربگی وارد بازی آنها شدیم.

آن عده معلوم الحال کار را تا جاهای باریکی از جمله مقایسه رفتار سر زده از سوی باشگاه با ندانم کاریهای قاجار یا تحقیر باشگاه بوسیله گذاشتن آهنگ کارتون و هزاران سناریو سازی دیگر کشانده و صد البته جای تاسف دارد که برخی افراد مسئول فوتبالی دراین میان کاسه داغ تر از آش شده اند!!

  از ماجرای بازی اولمان در تهران گرفته تا بحث بخشش کرار و به تازگی بحث آندو دائما بر پیکره تیم تاخته اند و الله اعلم که در این 9 بازی چه خواهند کرد.اما نکته ای که نباید از آن غافل شویم آن هست که تراختور در سالهای اخیر بهترین تیم تاریخ خود را در اختیار دارد و دانستن این نکته وظایف ما هواداران را سنگینتر میکند.قبول دارم تحمل این همه بی مهری هم حدی دارد ولی باید بپذیریم که تراختور در جایگاه حساسی قرار دارد.

این مقدمه اندک طویل ما قصد نصیحت یا سرزنش ندارد بلکه خواهان گفتن حقایق هست تا قبل از اینکه دیر شود به خود بیاییم.حتما تا به حال چندین بار جمله"این موفقیت را به آسانی بدست نیاورده ام" را عمیقا درک کرده اید.پس این را نیز میدانید که آسیایی شدن تراختور نیز آسان بدست نخواهد آمد و باید بهای آن را بپردازیم.

بهای آن همین بی مهری هاست.باید در مقابل آنها ایستاد نه اینکه میدان را خالی کرد و هزاران بهانه جا و نابجا آورد. گله نگارنده اول از همه به خودش و سپس به دیگران است که چرا صندلی های زرد و سبز یادگار به چشم میخورد.عزیزان افراد معلوم الحال مذکور برای رسیدن به اهداف خودشان همواره در صدد حاشیه سازی علیه تیم های مردمی همچون تراختور هستند و خطرناک تر آن هست که شگرد آنها این است که تیم را بدست خود ارکان تیم به حاشیه برده و چنان غرق در حاشیه سازد که توان راست کردن قامت نداشته باشد درست همان کاری که در بازی اول در تهران رخ داد و ما 5 امتیاز از 9 امتیاز داخل خانه را از دست دادیم.

حال وظیفه ما چیست؟ وظیفه ما این نیست که برویم ورزشگاه و بر علیه فرد یا افراد مشخص و معینی موضع بگیریم زیراکه هدف آنها نیز همین است که ما سرمان به چیزهایی غیر از تراختور مثلا تلافی کردن بی احترامی ها مشغول شود.به عبارتی هدف مقدسی چون رفتن به آسیا به هدف ناچیز تلافی کردن اهانت ها نزول کند.دوستان حاشیه ها در کمینند اگر از تیم حمایت نکنیم حاشیه پیکره گل تازه شکفته یعنی تراختورمان را پژمرده میکند.

 اصلا به اهانت ها و تحقیر از جنبه تلافی جویانه نیاندیشید که کلام بحق آقای قلعه نوعی مربی محترم سپاهان مبنی بر سنگاندازی به قطار در حال حرکت در مورد تراختور تماما صدق میکند. به آن فکر کنید که راهتان صراط مستقیم است.نکته دیگر حضور نیافتن بعضی ها(متاشفانه خیلی ها) در استادیوم است.کجایند آن مردان بی ادعا که حاضرند با پای پیاده کیلومترها را به خاطر عشقشان طی کنند؟! کجایند آن مردان بی ادعا که گرمی استادیوم در هوای سرد را به گرمای کذایی بخاریها ترجیح میدهند؟! کجایند آن شیر مردان تا ابد جاوید که جمعه یا شنبه بودن بازی برایشان اهمیتی ندارد؟! بله درست است که وسیله ایاب و ذهاب نمیدهند! بله درست هست که بلیط هارا شارژ نمیکنند ! بله ، درست است که با اعصاب هایتان بازی میکنند و هزاران درست است های دیگر ولی یادمان نرود که ما خود را فرزندان نسل ستارخان ها و باکری ها معرفی کردیم پس باید ستارخان گونه عمل کنیم نه آنکه به دلایل مذکور استادیوم را خالی نگه داریم.مگر نه اینکه ادعای مان میشود که سردارملی و سالار ملی بوجودمان افتخار میکند؟؟؟

مگر نمیدانیم که آنها در راستای هدفشان چندین ماه گرسنگی کشیدند تا به هدفشان برسند؟؟؟ پس اگر خواهان این هستی که تو را آنگونه بشناسند که معرفی کردی ، حتی زحمت پیاده آمدن به استادیوم را به جان بخر تا ادعاهایت یک بار دیگر بر همگان ثابت شود

وعده دیدار ما شنبه و دیگر بازی های خانگی تراختور ، ورزشگاه یادگار امام

نویسنده:رضا