دیدگاه تحلیلی تشکیلات مقاومت ملی آزربایجان

تحولات اخیر کشورهای عربی منطقه و تأثیرات احتمالی آن در ایران و حق تعیین سرنوشت ملی آزربایجان جنوبی

در ماه های گذشته و بعد از سرعت گرفتن پروسه استقلال جنوب سودان و تعیین سرنوشت ملی مردم جنوب سودان با رفراندوم تحت نظارت سازمان ملل متحد و کشور های اروپایی، شاهد آن بودیم که مردم تونس با مبارزات و قیام و مقاومت ملی خود توانستند دیکتاتوری دهها ساله بن علی را سرنگون سازند. تحولات تونس و سپس خیزش های  آزادی خواهانه ملتهای عرب، مصر که مهمترین کشور عربی منطقه و یکی از مراکز روشنفکری دینی، سکوکلاریستی و ناسیونالیستی جهان عرب قلمداد می شود از طوفان دگرگونی ساختار سیاسی به دور نماند و در روزهای آتی با تحولات عمیقی در مصر روبرو خواهیم بود که سرنوشت سیاسی خاورمیانه و حتی شرق را تحت تأثیر خود قرار خواهد داد.

آیا حوادث کشور های عربی خصوصا کشور مهم مصر را صرفا باید قیام ضد دیکتاتوری مردم بر علیه حکومت های مستبد که با منشا مشکلات اقتصادی و فساد اداری آغاز می شوند، قلمداد و امری داخلی تلقی کرد؟ یقیناً تحولات و تغییرات سیاسی در هر کشوری عائد خود آن ملت بوده و دخالت در مسائل داخلی یک کشور از منظر حقوق بین المللی مذموم و رد شده است. حق مشروع هر ملت تحت ستم سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی  است که با مبارزات و مقاومت ملی خود رهبران سیاسی خود را به چالش کشیده و مجبور به پاسخ گویی و در صورت لزوم تغییر در سیستم حکومتی نمایند. ولی از دیدگاه انسانی و روابط بین الملل اراده مردمان کشورهای عربی برای انجام تغییرات اساسی در حاکمیت سیاسی با توسل به اعتراضات عظیم توده ای و مقاومت ملی از دیدگاه تشکیلات مقاومت ملی آزربایجان نه تنها حق مشروع ملتهای عرب کشورهای منطقه بوده بلکه سر لوحه  مبارزاتی برای سایر ملل تحت ستم ملی و سرفصلی بسیار مهم برای تغییرات بنیادی در خاورمیانه و منطقه می باشد.

اینکه مبارزات مردمی کشورهای عربی منطقه  چگونه سرلوحه مبارزات سایر کشورهای منطقه خواهد شد و چگونه سر نوشت ملل تحت ستم ملی را دچار تغییرات خواهد نمود، محتاج تحلیل های بسیط می باشد، که از مقصود و مقصد این نوشتار خارج است و امیدواریم در روزهای آتی  پردازشی داشته باشیم بر این مهم، اما نکته ای که ضرورت دقت ما را بر حوادث منطقه برجسته می کند، همانا همسانی سیستم حکومتی حاکم بر کشورهای عربی منطقه و مشکلات کلان اقتصادی آنها با کشور ایران و حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری در ایران و بالا رفتن سطح نارضایتی در بین مردم ایران و سرکوب های لجام گسیخته فعالین سیاسی توسط حاکمان ایران و وجود جریانی به نام جنبش سبز می باشد که تأثیر مستقیم بر سرنوشت ملت ترک آزربایجان و حرکت ملی آزربایجان دارد. درست است که در کشورهای عربی همچون تونس، اردن و یا مصر مشکل چندان عمده ای به نام ائتنیک و مسئله ملل غیر عرب  مطرح نیست ولی در کشورهایی همچون سوریه و یا عراق که نتوانسته اند مسئله اقلیت های قومی-ملی و مذهبی خود را حل نمایند، در صورت آغاز خیزش های مردمی یقینا تعیین سرنوشت ملی ملل غیر عرب و اقلیت های مذهبی  یکی از خواست ها و مطالبات به حق و مشروع آنها خواهد بود.

کشور ایران که یک سیستم حکومتی استبدادی را تجربه می کند با منحرف کردن اخبار حوادث روی داده در کشورهای عربی  خصوصا سودان و مصر تلاش دارد خیزش ها و مقاومت های ملی برای تعیین سرنوشت سیاسی و تغییر ساختار حکومت کشورهای عربی منطقه را به دروغ، تاثیر گرفته از انقلاب سال  ٥٧ ایران و یا شروع اعتراضات مسلمانان اصول گرا در کشورهای مسلمان بر علیه حکومت های وابسته قلمداد کند. اما سخنان رهبران جریان های اسلامی در تونس و یا مسئولان اخوان المسلمین مصر نشان می دهد که خیزش مردمی در تونس و مصر را نمی توان تداوم را انقلاب ٥٧ ایران تحلیل کرد. در خصوص استقلال و رفراندوم تعیین سرنوشت ملی مردم جنوب سودان نیز نظام اسلامی ایران به دلیل نزدیکی سیاسی به عمر البشیر تلاش کرد که مبارزات جنوب سودان را وابسته به غرب قلمداد کند زیرا رهبران سیاسی حاکم بر ایران که به سرکوب عریان فعالین سیاسی و مطالبات ملی، ملل و اقوام تحت ستم ملی غیر فارس ایران مشغولند به خوبی می دانند دیر یا زود نسیم آزادی خواهی ملی برای ملل تحت ستم ملی در کشورهای منطقه از جمله سوریه، عراق و ایران شروع به وزیدن خواهد کرد و با توجه به وضعیت اقتصادی، سیاسی، امنیتی حاکم بر ایران شعله اعتراضات مردمی به تاسی از اعتراضات مردمی کشورهای عربی منطقه به ایران نیز خواهد رسید. تجربه سقوط نظام فاسد بن علی در تونس و فروپاشی سیستم پلیسی و توتالیتر حسنی مبارک در مصر و عقب نشینی بشار اسد و شاه اردن به مردم جهان آموخت که اراده و مقاومت ملی مردم بسی فراتر از آن است که رهبران دیکتاتور تصور آن را دارند. رهبران سیاسی و امنیتی ایران که خود از بالا رفتن سطح نارضایتی ها در بین مردم آگاه هستند، چنین تصور می کنند با تاسی به تئوری النصر بالرعب و توسل به ترفندهایی همچون اعدام های گسترده با عنوان مواد مخدر و غیره، بازداشت و سرکوب فعالین سیاسی، تزریق نقدیگی به لایه های فقر جامعه، تحریک احساسات مذهبی مردم و یا بحران سازی های کذایی همانند مبارزه با مفسدان اقتصادی و  مسئله افغانستان و شیعیان پاکستان و انفجارهای عراق و اقدامات مداخله جویانه  در مسائل داخلی جمهوری مستقل آزربایجان شمالی به بهانه های واهی خواهند توانست اذهان مردم را از وجود استبداد قرون وسطایی حاکم دور سازند و مانع تاثیر پذیری آنها از اعتراضات مردمی کشورهای عربی منطقه شوند.

وجود جریانهای سیاسی مخالف مانند طیفهای مختلفی که به نام جنبش سبز فعالیت میکنند و دیگر جریانهای برانداز که بیشتر در تهران و مناطق فارس نشین قدرت نمایی میکنند و صد البته حرکتهای سیاسی مستقل در مناطق غیر فارس نشین بی شک در این برهه حاکمیت ایران را عمیقاً نگران می کند. اما آیا براستی جریانهای مرکزمحور و از آن جمله جریان موسوم به جنبش سبز می تواند رهبریت خیزش احتمالی مردم در سراسر ایران را به دست گیرد؟

این سوالی است که نیاز دارد کمی به حافظه تاریخی نه چندان دور برگردیم. در بحبوحه انتخابات ریاست جمهوری فعالین اردوگاهی که بعدها جریان سبز نام گرفت با پیش فرض قرار دادن شعارها و تئوریهای مطلق گرای ذهنیت خود بزرگ انگار ایرانی، غرق در امیدهای پیروزی چشم بر واقعیت وجود ستم ملی و پتانسیل ملل غیر فارس بست و حتی بعد از رد صلاحیت دکتر اعلمی نامزد آزربایجانی ریاست جمهوری دهم ایران، دست رد بر سینه و مطالبات شورای هماهنگی فعالین ملی آزربایجان که از سوی فعالین حرکت ملی برای رساندن صدای مطالبات ملت آزربایجان به گوش نامزدهای ریاست جمهوری  پایه ریزی شده بود زد. بعد از کودتای انتخاباتی و سرکوب فعالین سیاسی، رهبران و تئورسین های جریان موسوم به جنبش سبز در داخل و خارج ایران تلاش بسیاری کردند که آب رفته را به جوی باز گردانده و از پتانسیل اعتراضی ملل و اقوام غیر فارس خصوصا حرکت ملی آزربایجان سود جوید، اما حرکت آگاهانه و تاریخی فعالین حرکت ملی مانع از آن شد که اشتباه آزموده شده تاریخی بار دیگر تکرار شود و ملت آزربایجان بدون کوچکترین سودی سکوی سقوط و یا صعود سیاسیون خود مرکز انگار شود.

قریب به دوسال از آن روزها می گذرد و شاهد آن بودیم که جنبش سبز با محصور ماندن در چند شهر فارس زبان، متحمل ضربات سنگینی شد و توده مردم نیز با سرکوب های عریان موجود بالجبار مهر سکوت بر لب زدند. ولی با این حال به علت رکود شدید اقتصادی، گرانی های سرسام آور، بیکاری شدید، ورشکستگی های گسترده، شیوع فقر و فساد و نیز تحولات خاورمیانه و تاثیرات روانی آن بر مردم، وضعیت چهارچوب سیاسی که ایران نامیده می شود بسیار شکننده و آبستن حوادث است. رهبران کودتای انتخاباتی و قدرت حاکم می دانند که پایگاه اجتماعی خود در مناطق پائین شهری را به خاطر مشکلات عدیده اقتصادی از دست داده اند و آقایان موسوی و کروبی به عنوان رهبران جریان موسوم به جنبش سبز در داخل که امیدوارند نقش رهبر اپوزیسیون مصری آقای البرادعی را بازی کنند به همراه یاران رسانه ای خود در شبکه های ماهواره ای و اینترنتی با صدور بیانه ها و ارائه تحلیل ها با زبان مطبوعاتی و دیپلماتیک رهبران حاکم ایران را دعوت به عبرت آموزی و مردم ایران را به آموختن شیوه های اعتراضات و مقاومت از مردم کشورهای عربی در مقابل دیکتاتور ها و مستبدین فرا می خوانند.

همه ما می دانیم که رهبران جریان موسوم به سبز همچون نخبگان کودتای انتخاباتی و هرم قدرت حاکمه هیچ سخنی از رفراندوم تعیین سرنوشت ملی مردم جنوب سودان به زبان نمی آورند و تنها بر حوادث تونس و مصر اکتفا می کنند. چرا؟ در دید گاه ما دو اصل اساسی مانع از سخن گفتن رهبران جریان موسوم به جنبش سبز در خصوص رفراندوم جنوب سودان می شود:

1-      جمود فکری آنها و عدم صداقت و ایمان شان به وجود ستم ملی و حقوق ملی ملل و اقوام غیر فارس،

2-      احتمال تاثیر پذیری ملل و اقوام غیر فارس از حادثه تاریخی جنوب سودان.

حال چیزی که اذهان ما را به خود مشغول نموده این است که آیا در صورت وقوع حوادث احتمالی در ایران اپوزیسیون معترض ایران بار دیگر اشتباه تاریخی خود در انتخابات و حوادث بعد از انتخابات را تکرار خواهد نمود و یا نه؟ آیا مغزهای متفکر و رهبران سیاسی جریان موسوم به سبز ایران که امیدوارند در روزها و یا ماه های آتی شاهد حوادثی در ایران باشند که حمایت های جهانی را در پس خود داشته باشد در مقابل مطالبات ملی ملل تحت ستم ملی تمکین خواهند نمود؟  آیا رهبران شناخته شده جریان موسوم به جنبش سبز این شجاعت را خواهند داشت که بر واقعیت های جامعه همچون به رسمیت شناختن حرکت ملی آزربایجان و حق تعیین سرنوشت ملت ترک آزربایجان، که به نص صریح بیانه جهانی حقوق بشر جزو حقوق پایه ای هر خلقی می باشد، سر فرود آورند؟ این سوال و ده ها سوال دیگر  که می تواند نقشه راه را برای همه مبارزین و فعالین در سطح مرکز و داخل ملل تحت ستم ملی معین کند، نیاز به پاسخ گویی شفاف رهبران جریان موسوم به جنبش سبز و یاران رسانه ای اش دارد.

در محوریت این مسائل و گفته ها عنصر مهم دیگری نیز نهفته است که امیدواریم رهبران سیاسی حرکت ملی آزربایجان چه در داخل مرزها و چه در خارج مرزهای آزربایجان بدان دقت کنند. چنان که در تحلیل های سیاسی- اجتماعی گذشته تشکیلات مقاومت ملی آزربایجان ((AMDT نیز گفته ایم به یمن تلاش های تحسین برانگیز و شبانه روزی فعالین حرکت ملی، ملت آزربایجان راه تعیین سرنوشت ملی خود را آگاهانه انتخاب و حوادث دو سال اخیر نیز ثابت نموده که ملت آزربایجان در هر حادثه و تحولی بر مطالبات ملی خود تاکید داشته و دارد و حرکت ملی آزربایجان نیز به عنوان تنها نیروی تاثیرگذار و سخنگوی ملت آزربایجان به عنوان پیشقراول مبارزات و مقاومت ملی خواست های ملت آزربایجان را مطرح می کند. اما بی تردید سرنوشت ملت ترک آزربایجان در تعاملی نزدیک با سرنوشت سایر ملل و اقوام تحت ستم در ایران، سیاسیون و مبارزین مرکزگرا و غیرمرکزگرا و تحولات عمومی ایران قرار دارد که می تواند سرنوشت مطالبات ملی در آزربایجان جنوبی را تحت تاثیر قرار دهد.

 داده های اجتماعی-سیاسی در جامعه آزربایجان جنوبی حاکی می باشد از :

1-      تبعیض شدید اقتصادی و صنعتی در آزربایجان،

2-      رشد شدید بیکاری و معضلات اجتماعی در آزربایجان،

3-      اعدام ها و سرکوب شدید اجتماعی و سیاسی.

این موارد که متأسفانه در تحلیلهای جریانهای سیاسی آزربایجان جنوبی زیاد بدانها پرداخته نمیشود و موجب افزایش نارضایتی در سطوح کم درآمد و مستضعف جامعه که سابقا به دلیل شعارهای اقتصادی حامی دولت کودتا بودند، شده است می تواند به دلیل به ستوه آمدن این طبقات از فساد ادرای، فقر، فساد، بیکاری گسترده و مشکلات خرد کننده معیشتی زمینه نفوذ عوامل وابسته به جریان موسوم به جنبش سبز و گروه هایی مانند نهضت آزادی، سازمان مجاهدین خلق ایران، گروه های چپ و... در داخل آزربایجان را مهیا کند. در این شرایط وجود و کثرت شبکه های ماهواره ای و اینترنتی خبری و تحلیلی وابسته به جریان موسوم به جنبش سبز و برخی شعارهای رنگ و لعابدار جریان سبز در داخل ایران نیز می تواند زمینه ای برای برخی انحرافها و سوق به سوی مطالبت مرکز محور باشد.

تشکیلات مقاومت ملی آزربایجان (AMDT) با آگاهی و اشراف به پتانسیل و صداقت فعالین حرکت ملی آزربایجان، شرایط سیاسی و ساختار اجتماعی آزربایجان جنوبی و با اعتقاد راسخ به عزم جزم ملت ترک آذربایجان برای باز پس گرفتن حق تعیین سرنوشت خود به شیوه مسالمت آمیز و مدنی، مطمئن است که در شرایط خاص فعالین و تشکیلات های سیاسی حرکت ملی آزربایجان خواهند توانست محوریت امور را به دست گرفته و راه را برای هر گونه انحراف از اهداف اساسی و نفوذ در سطوح مختلف جامعه آذربایجان مسدود خواهند کرد. تلاش بیشتر و آمادگی های لازم برای دفع آفات و انحرافات، پیش بینی  احتمالات و در دست داشتن نبض ابتکار عمل و واکسینه کردن مقاومت ملی آزربایجان و صد البته ارتباط و هماهنگی مستمر و آکتیو در بین تشکلها و فعالین مسئولیت بس مهم و لازم بر دوش تک تک فعالین و گروه های سیاسی حرکت ملی آزربایجان است.

در پایان سخن با حمایت دوباره از مبارزات آزادیخوای خواهانه مردم کشورهای عربی و علی الخصوص مردم جنوب سودان که توانستند سرنوشت ملی خود را با رفراندمی دمکراتیک تعیین نمایند، آرزوی آزادی همه ملت های تحت ستم و همه زندانیان سیاسی از جمله زندانیان سیاسی حرکت ملی آزربایجان را داریم.

تشکیلات مقاومت ملی آزربایجان

AMDT

آزربایجان جنوبی

14 بهمن 1389