بیرق تراختور بر فراز بادهای آسیایی

خلیل غلامی

در بازی دربی مردم بر خلاف مرکز، شعار «آذربایجان تیم لری- فرق ائله مز رنگ لری» سر می‎دهند. هر دو تیم نماینده‎ی مردم آذربایجان هستند. و مردم واقعا نمی‎خواهند هیچ گونه جانبداری بکنند. در بازی تراختور و شهرداری تبریز هر کدام که گل می‎زنند تشویق می‎شوند. اما در بازی اخیر موضوع فرق می‎کرد. مردم ناچار بودند تراختور را بگیرند چه را که همه این وضعیت را خوب می‎فهمیدند.

وضعیت تراختور نسبت به شهرداری بهتر بود و احتمال آسیایی شدن‎اش بیش‎تر است. این بار فقط به تشویق تراختور پرداختند ولی موجب تضعیف شهرداری هم نشدند. بازی‎های آسیایی رویایی‎ست که مردم همه‎ی شهرهای ایران در سر دارند و آذربایجان هم از این آرزوها به دور نیست و گام‎های خودش را تجربه می‎کند.

تراختور به عنوان نماینده‎ی آذربایجان در بازی‎های آسیایی شور مردم را بیش‎تر خواهد کرد. نفس‎ها در سینه حبس شده و گلوی همه در لحظات بازی خشک می‎شود. اختلاف‎ها و مناقشه‎ها همه کنار گذاشته می‎شود و همه یک صدا برای پیروزی تراختور تلاش می‎کنند. خبرنگاران، تماشاگران، فیلم براداران، کادرهای فنی استادیوم و مدیران استانی در تحقق چنین امری تلاش می‎کنند. همه مراقب این‎اند که مبادا فرصت به دست آمده بر باد رود.

همه باید در تقویت بنیه‎ی تیم تراختور تلاش کنند. اگر صدای‎مان امروزه در مرکز شنیده می‎شود، فردا در بیرون کشور نیز رسا خواهد بود. صدای «یاشاسین آذربایجان» در کشورهای همسایه به گوش همه خواهد رسید. برای یک صدا شدن همه‎ی امکانات باید بسیج شود. شکستن صندلی‎ها وضعیت ما را بدتر می‎کند.چنان چه، کنار گذاشته شدن کرار در این برهه شکننده بود. باید مراقب بود، چون به همه‎ی نیروها نیاز است، به ویژه به کسانی با شهامت و انرژی زیاد.

باید خیز برداشت. گام‎ها را بزرگ‎تر کرد. نفس‎ها را حبس و دیده را رونق بخشید. باید از محدوده‎های جغرافیایی برون رفت. اگر از حدود جغرافیایی گام برمی‎داریم نباید مکث کرد و به موارد جزیی پرداخت. زبان ما باید از محدوده‎ی فرهنگ خود به در آید و نفسی دوباره برگیرد. نفس کشیدن بین فرهنگ‎ها و زبان‎های دیگر سبب جان بخشی مردم است. تجربه‎ی رقابت‎های دیگر ما را سخت جان‎تر خواهد کرد.

نباید از هول سیل‎ها و بادها به درون لاک خود خزید. امروزه به گامی نزدیک شده‎ایم که سالیانی دراز در آرزوی نفس کشیدن‎اش را داشتیم. ما هم چنان فرهنگ و زبان مردانه‎ی خود را به رخ مردم دیگر نقاط جهان خواهیم کشید و زندگی این فرهنگِ در خود خزیده را به گوش همه خواهیم رساند. هواداران ما از هر فرصتی برای رسیدن به چنین فضایی از تنفس بهره خواهند برد. هر گونه مشکل و بهانه را کنار خواهند گذاشت. بیرق آذربایجان به نمایندگی از مردمی با چشمانی گشاد و دلی پرخطر بر فراز میدان‎های رقابت به نمایش درخواهد آمد. این بیرق با بادهای آسیایی رنگ دوباره‎ی خود را روشن خواهد کرد. این رنگ، تاریخ پر خطر مردمان‎اش را آشکار می‎کند.

وقتی مردم یکی از تیم‎های محبوب‎شان را قربانی دیگری می‎کنند فقط به خاطر رسیدن به بادهای آسیایی‎ست. از عشق و علاقه گذشتنی که به یک هدف بزرگ می‎اندیشد. از چیزهایی درمی‎گذرد که مائده‎های جان فزایی برای او فراهم می‎کند. از یکی می‎گذرد تا دیگری جان‎دار به دست آورد. شاید من و تو هم یکی از آن درگذشتنی‎ها باشیم که هوس جهانی شدن‎اش به سر دارد. مبارزه‎ای که یکی جان می‎افکند تا سرداری فاتح قلعه‎ها شود. زندگی به بیرقی رنگین در مسیر بادهای جهانی میسر است نه به نسیمی در فضایی کوچک. باید گام‎ها را شمرد و فرصت‎ها را دریافت و از کوتاه بینی گریخت.

ذهن و زبان خود را باید از مکرهای شیطانی دور کرد و به دور دست‎هایی نظر کرد که مردمانی با دل و جرأت و اهل خطر نفس می‎کشند. کسانی که زبانی رسا و جان‎فزا دارند باید جلودار ما شوند و خطر را به زندگی بدل کنند. او خواهد آموخت که همه باید از خود مایه بگذارند تا فرهنگ و تاریخ ما دوباره برگزار شود با نفسی دیگر.

تراختور چی