خواهر خوانده ای برای تراکتور به نام آکادمی ارومیه

این افتخاری بس بزرگ برای نویسنده است که از منطقه ای صحبت می کنم که بی شک مرا در امر ورزش به شگفتی وا می دارد، آذربایجان همان جای است که همواره در تاریخ ورزش این کشور حرف اول را زده است و هیچ چیزی بهتر از این نمی تواند باشد که در مورد منطقه ای بنویسم که در امر ورزش بسیار پیش تاز است و ورزش هم صحنه ای است که در آن آذربایجانی ها خیلی خوب بازی می کنند، آذربایجانی که به فراخور وسعت اش و تنوع گویش و زبانی اش از مردمانی بهره می برد که از یک حس مشترک بهره می برند و آنهم هم، همزبانی و هم وطنی است، اینجاست آن نکته ای که می شود در مورد این حس زیبا نوشت و خواند، اما این داستان متفاوتی است از ورزش و شهری که همواره افتخار برای آذربایجان آفریده و چه جای بهتر از ارومیه، همین شهری که همواره در حس وطن دوستی و وطن پرستی و صد البته افتخار آفرینی برای آذربایجان تا اینجا چه از قدیم و چه عصر جدید افتخار کم نیافریده است، ارومیه شهری بوده و است که همواره مردمانش به آذربایجان افتخار کرده و برای افتخار آفرینی برای آن از هیچ کوششی مظایقه نکرده است، بارها و بارها شاهد بوده ایم که مردمان ارومیه مصایب راه طولانی تا تبریز را به جان خریده اند و تا استادیوم یادگار امام آمده اند و تراکتور را چون فرزندی در آغوش کشیده اند و بارها و بارها در کنار سایر شهرها ثابت کرده اند که تیم تراکتور را از آن خود می دانند و به آن افتخار می کنند، آذربایجان هم به ارومیه به خاطر تیم والیبالش همواره بالیده و همواره این را مایه فخر خود دانسته که ارومیه روی آذربایجان را با والیبالش همیشه رو سفید کرده و این داستان همیشه مایه افتخار مردمان آذربایجان بوده و خواهد بود که از اردبیل تا ارومیه و تا همدان این حس مشترک مایه مباهات بوده و است.

اما این داستان، داستان دیگری است از ارومیه و افتخاری که نصیب مردمان آذربایجان کرده است، ارومیه این بار راهی متفاوت برای افتخار آفرینی برای ورزش آذربایجان پیموده است که بسیار بیشتر مایه فخر و مباهات تمام آذربایجانی ها خواهد بود، این بار ارومیه نه در قالب والیبال و یا خریداری تیمی در سطح لیگ یک بلکه با زبانی بسیار متفاوت با آذربایجان سخن گفته و این افتخاری بس بزرگ است برای آذربایجان که این بار ارومیه با زنانش و دخترانش برای آذربایجان کسب افتخار کرده است، این داستان زنانی است از جنس آذربایجان و با زبان تیمی فوتبالی به نام آکادمی ارومیه(آراز سابق)که به قول یکی از بازیکنان متعصبش آمده است تا بعنوان خواهر تراکتور افتخار آفرین باشد برای آذربایجان!

باور کنید این حسی بسیار غریب است برای نویسنده تا برای شما از زنان و دخترانی تعریف کنم که بدون کوچکترین درخواستی دست در دست هم نهاده اند تا آذربایجان را با نا آکادمی ارومیه و در روح زنانه به افتخار برسانند، این داستان تیمی است که اسم تراکتور را در پشت سر و در ته دل یکدک می کشد اما در روح ظریف زنانه کوششی می کند برای افتخار آفرینی برای آذربایجان، این داستان حماسی زنانی از جنس آذربایجان و صد البته از شهر ارومیه است که آمده اند بگویند فوتبال نه فقط برای مردمان بلکه برای زنان هم است و اینجاست که داستان تیم لیگ برتری زنان آکادمی ارومیه جذاب تر هم می شود وقتی چشمان پر از شوق زنان و دخترانی را می بینی که بدون کوچکترین چشم داشتی و بدون کوچکترین جنبه تبلیغاتی و رسانه ای خود را خواهر تراکتوری می دانند که مایه افتخار آنها می شود در لیگ برتر و خواسته آنها این است که آنها را خواهر تراکتور بدانند و حمایت کنند تا آنها صد برابر بیش از این در برابر حریفان قدرت نمائی کنند.

این بار ارومیه با تیم آکادمی اورمیه آمده است برای سخن گفتن با زبانی متفاوت از جنس دختران شجای آذربایجانیش تا بگوید در زمینه زنان هم در فوتبال حرف های زیادی برای گفتن داریم، آذربایجان این بار سرش را به خاطر این دختران و زنان غیرتمند بالا گرفته از اردبیلی، زنجانی، تبریزی، همدانی، ارومیه ای تا آنها احساس حقارت نکند، سخن از دخترانی است که بدون کوچکترین چشم داشتی آمده اند برای افتخار آفرینی و این داستان بواقع جای حماسه شدن دارد چرا که آذربایجان هرگز بی ارومیه، آذربایجان نبوده و اینبار تیم تراکتور و هموادارانش هم می تواند افتخار کند که تیمی دیگر در قالب روح و حسی دیگر و در جبهه ای دیگر آمده است تا پشت پناه برادری باشد که در لیگ برتری دیگری فقط با نامی متفاوت تر و در قالب روح و حسی لطیف تر و صد البته غیرتی تر با نام آکادمی ارومیه می خواهد افتخار آفرین باشد، این داستان تیمی است که گرچه دور از تبریز و با نام متفاوت از تراکتور در میادین بازی می کند ولی تنها یک حس دارد و آن همین افتخار آفرینی برای مردمی است که آذربایجان می خوانندش که چنین زنانی دارد که در مستطیلی سبز گرچه سبز می پوشند اما چون برادرشان دلی پر از قرمز تراکتوری دارند که صدا البته و هزاران البته مایه افتخار است و افتخار.

آنها بدون هیچ چشم داشتی برای افتخار آفرینی آمده اند و خواهند آمد تا آذربایجان بداند زنان و دخترانش که آنها همیشه با این شعر به میادین می روند:

تبریزین تراختورو، ارومینون آکادمیسی، باش

ایکی ایگیت، باجی قارداش

قارداشا تک اصلان، آکادمی، آکادمی

(هانیه پورعلی)

برگرفته از نشریه فوتبالیست