در محدوده ی مرزهایی به سر می بریم که حاکمان آن داعیه دار برپایی عدالت هستند، در حالیکه تمامی ملیت های ساکن آن – که به اقتضای تاریخی و در نتیجه ی کش و قوس های حاکمان و نه به اختیار اجزای آن، در آن قرار گرفته اند – در زیر شدید ترین فشار های امنیتی دست و پا می زنند. کار به جایی می رسد که برای تهی کردن تمام موجودیت و اکتسابات تاریخی مردمان ملت های ساکن، آن ها را در ابعاد گسترده ای، از بعد فرهنگی گرفته تا تحریف گویاترین تاریخ (معاصر)، مورد هجمه قرار می دهند تا سرانجام هستی اجتماعی آن ها را به چالش بکشند. توهین های پی در پی به شعور ساکنان غیر خودی، از صدا و سیمای دولتی گرفته تا روزنامه هایی که از منابع و امکانات ملت های موجود تامین می شوند، مساله ای جدید نیست. با این وجود، پس از اتفاقات اخیر رخ داده در صحنه ی سیاسی کشور و شکل گیری مناسبات جدید در ساختار حکومت، به نظر می رسد که حرکت خزنده ای در راستای انتقام جویی از مردمانی که خود را درگیر بازی جناح ها نکرده اند، در حال شکل گیری است.

   در حین و پس از انتخابات ریاست جمهوری، استفاده ی ابزاری از ملت آذربایجان به عنوان موردی خاص و مورد تاکید، در دستور کار جناحین قرار گرفت تا با آخته کردن ملت آذربایجان از پتانسیل های موجودشان به نفع خود بهره جویند. این چنین بود که مصداق "هر دم از این باغ بری می رسد" بر ما رفت و تا کنون نیز ادامه دارد. اما اخیرا در یک اقدام عجیب تر، یکی از  نشریه های کاملا مستقل ! و صد البته دانشجویی دانشگاه، از سهمیه کرسی آزاد اندیشی خود استفاده نموده و رفتار حاکمان خود را تایید کرده و به جعل واقعیت های تاریخی آذربایجان پرداخته است. البته از این جماعت که بی محابا و با استفاده از رانت های دولتی هر چه در توان دارند در جهت عکس منافع مردم عمل می کنند، انتظاری بیش از این نیست.

  نشریه ی "رهجو" در اقدامی کمیک، ستارخان، سردار ملی، را به سطح یک حامی دولت تنزل و در ردیف مردم عادی ای قرار داده است که در خیابان به شوق " کیک و ساندیس صلواتی" و در جهت خواست حاکمان راه می پیمایند. عجبا که ستارخان، نماد مشروطه خواهی، که در برابر شیخ فضل ا... ها سر بر آورده بود و نه حاکمیت مطلقه و نه مشروعه را بر نمی تافت، در این حد تنزل کرده است. اما چرا نشریات همسو با حاکمیت این چنین عمل می کنند؟

   آن چه بر حاکمیت روشن است، عدم دخالت نیرو های هویت طلب ملل غیر فارس علی الخصوص ملت آذربایجان، در منازعات جناحی پس از انتخابات بوده است. بدیهی است که طرفین، از این منازعات چه سودی می برند و ملت آذربایجان به فراخور  تجربیات تاریخی خود دریافته اند که نبایستی بدون پشتوانه ای کارآمد، نقش پیاده نظام جناح های ساخته ی دست حاکمیت را ایفا کنند.

توصیه ی اکید و اتمام حجت ملت آذربایجان با پیاده نظام حاکمیت، این است که دست از استفاده ی ابزاری – به زعم خود- از ملت های تحت ستم این محدوده ی جغرفیایی برداشته و از اسطوره های تاریخی خود مایه بگذارند.

   بدیهی است که امثال ستارخان اگر هم اکنون زنده بودند، به دفاع از مردم تحت ستم پرداخته و در بازی دو سر باخت جناح های حاکمیت شرکت نمی کردند.

در پایان لازم می دانیم باری دیگر و به صراحت فریاد بر آوریم:

             ما نه سیاهیم و نه سبز، سرخ سرخیم و با تمام وجود برای رسیدن به خواسته های به حق خود پای می فشاریم.

گله جک بیزیم دیر