کشتار تابستان ۶۷ گوناز تى وى : یکی از هولناک ترین جنایات جمهوری اسلامی در طول حیات منحوسش قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ است. زمانی که جنگ ایران و عراق پایان گرفت٬ جمهوری اسلامی با دست زدن به کشتار چندین هزار زندان سیاسی تصمیم گرفت که جامعه را به رعب و وحشت بکشاند تا از موج اعتراض مردمی که تا آنزمان به بهانه جنگ خواستها و مبارزاتشان سرکوب شده بود٬ پیشگیری کند. این کشتار ها از اوت ۱۹۸۸ شروع شد و در طول فقط دو ماه چند هزار نفر زندانی سیاسی اعدام شدند. صدور حکم اعدام علیه زندانیان سیاسی بیش از چند دقیقه بطول نمی انجامید. کمیسیونی موسوم به "کمیسیون مرگ" احکام اعدام را پس از طرح چند سئوال از زندانیان در مورد گرایش سیاسی آنها و آمادگی و یا عدم آمادگی آنها برای همکاری با جمهوری اسلامی صادر می کرد. خمینی در حکمی گفته بود که "کسانی که در زندانهای سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاری کرده و میکنند،محارب و محکوم به اعدام می باشند. " وقتی از این جلاد پرسیده بودند که "آیا این حکم شامل کسانی که محاکمه شده اند و دوران زندانشان به زودی تمام میشود هم هست یا نه؟" وی جواب داده بود که " در تمام موارد فوق هر کس در هر مرحله اگر بر سر نفاق باشد حکمش اعدام است. سریعا دشمنان اسلام را نابود کنید." بدینسان بود که از میان بهترین فرزندان مردم هزاران تن به جوخه های مرگ سپرده شدند. خانواده ای این قربانیان با مراجعه به زندان تنها برخی متعلقات مربوط به عزیزانشان را دریافت کردند و حتی به آنها گفته نشد که آنها چگونه٬ و در چه زمانی اعدام شدند و یا در کجا به خاک سپرده شده اند. قربانیان کشتار تابستان ۶۷ در گورهای دسته جمعی مختلفی در سراسر ایران خاک شدند اما معروفترین مزار٬ گلزار خاوران است که هر ساله خانواده های زیادی علیرغم مخالفت رژیم اقدام به گردهمایی در آن می کنند و یاد عزیزانشان را گرامی می دارند. کشتار های دهه ۹۰ میلادی جمهوری اسلامی در زندانها و آنچه که امروز در مقابل چشم ما در کهریزک ها و سایر سیاهچالهای رژیم اتفاق می افتد٬ گواهی بر این است که ماشین جرم و جنایت جمهوری اسلامی سیری ناپذیر است. اما امروز به یمن جنبش انقلابی مردم ایران٬ این ماشین به روغن سوزی افتاده است. جانیانی که با انجام وحشیانه ترین شکنجه ها در اردوگاههای مرگشان٬ با تجاوز جنسی به زندانیان سیاسی و با گلوله بستن مردم در خیابانها٬ دایر کردن محاکمات شنیع اعتراف گیری و اعمال مجازاتهای اسلامی علیه کارگران زنان و جوانان در صدد ایجاد رعب در میان مردم بوده اند٬ چنان با اعتراض جامعه روبرو شده اند که ناچار به به انکار جنایات خود هستند. این بدون شک نشانه موفقیت مردم است. اما ما به این راضی نمی شویم. تمام ماشین جنایت جمهوری اسلامی با بیدادگاهایش٬ با سیاهچالهایش و با سپاه و بسیج و خیل ارازل و اوباش و آیت الله هایش باید منهدم شود و قاتلین شناخته شده مردم بجای حکومت کردن در پشت میله های زندان قرار گیرند. این خواستی که لازم است در هر اعتراض و مراسمی بمناسبت گرامیداشت یاد قربانیان کشتار سال ۶۷ بر آن پافشاری نمائیم. ۲۸ مرداد ۵۸ در ۲۸ مرداد ١٣٥٨ لشکریان اسلام به فرمان خمینی جنایتکار به کردستان یورش آوردند تا این سنگر انقلاب و آزادگان را در هم شکنند. قصد رژیم از این تهاجم وحشیانه٬ خفه کردن انقلاب مردم بود. سرجلادان رژیم اسلامی نظیر خلخالی و چمران که عطش کشتار بهترین فرزندان مردم را داشتند به فرمان خمینی لبیک گفتند و به کردستان شتافتند و جنایات بیشماری آفریدند. کشته شدن هزاران نفر از مردم کردستان در جریان این یورش وحشیانه و اعدام و تیر باران صدها تن از مبارزین که بدون محاکمه و یا با محاکمات چند دقیقه ای انجام گرفت٬ گوشه ای از این جنایات است. جمهوری اسلامی نهایتا و پس از مدتی توانست با استقرار نیروهای نظامی خود در هر کوی و برزن٬ در هر راه و کوره راه و در هر شهر و روستا٬ کردستان را به اشغال نظامی خود در آورد. بسیاری از "اصلاح طلبان" امروز حکومتی خود از کسانی بودند که در رکاب "امام راحلشان" در آفرینش این جنایات نقش داشتند و البته امروز هم بی شرمانه خواهان بازگشت به همان دوران هستند. اگر چه رژیم٬ کردستان را اشغال کرد ولی پا به پای استقرار هر پایگاه نظامی تخم اعتراض و نفرت از این رژیم را نیز در کردستان کاشت. بطوریکه تاکنون مبارزات انقلابی مردم کردستان علیه رژیم اسلامی در اشکال گوناگونی ادامه داشته است. سی سال از یورش سبعانه جمهوری اسلامی به کردستان می گذرد. و این در شرایطی است که ایران با انقلاب دیگر روبروست. توحشی که امروز از سوی جمهوری اسلامی در مقابل مردم بپاخاسته بکار گرفته می شود ادامه همان جنایت پیشگی سال ۵۸ علیه مردم کردستان است. این بخوبی نشان می دهد که برغم دیدگاه افرادی نظیر گنجی- پاسدار سابق – که مایلند پرونده قتل و جنایات این رژیم را فقط به رویدادهای اخیر و سالهای زمامداری احمدی نژاد محدود کنند٬ چگونه این رژیم از آغاز استقرارش و برای دوام حکومتش همواره به کشتار و خونریزی دست زده است. ما موظفیم که روزهایی نظیر ۲۸ مرداد ۵۸ را به همگان یاد آوری کنیم با این هدف که چنین روزهایی را به روز اعتراض عمومی علیه حکومت جنایت پیشه جمهوری اسلامی تبدیل کنیم. این امردر شرایطی که شاهد مبارزات انقلابی و آزادیخواهانه مردم ایران برای سرنگونی جمهوری اسلامی هستیم بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. تجازوزات جنسی در زندانها بدنبال نامه کروبی به رفسنجانی مبنی بر تجاوز جنسی به زنان و دختران جوان در سیاهچالهای رژیم و منجمله در کشتارگاه کهریزک٬ این مسئله اکنون مورد توجه جهانیان قرار گرفته است. کروبی در نامه خود به رفسنجانی از جمله نوشته بود: "عدهاي از افراد بازداشتشده مطرح نمودهاند كه برخي افراد با دختران بازداشتي با شدتي تجاوز نمودهاند كه منجر به ايجاد جراحات و پارگي در سيستم تناسلي آنان گرديده است. از سوي ديگر افرادي به پسرهاي جوان زنداني با حالتي وحشيانه تجاوز كردهاند به طوريكه برخي دچار افسردگي و مشكلات جدي روحي و جسمي گرديدهاند و در كنج خانههاي خود خزيدهاند. " البته باید اشاره کنیم که تجاوز جنسی به زندانیان سیاسی پدیده تازه ای در جمهوری اسلامی نیست. جناب کروبی تازه از خواب بیدار شده است و به یکی از شنیع ترین جنایات جمهوری اسلامی علیه زندانیان سیاسی اشاره می کند. تاریخ واقعی این جنایت وحشیانه حتی به مدتی قبل از ۳۰ خرداد ۶۰ بر می گردد. در سیاهچالهای جمهوری اسلامی به دختران باکره با این کلاه شرعی تجاوزه می کردند تا مبادا اینها بعنوان "مفسد فی الارض پس از اعدام راهی بهشت شوند"! وقیحی و پلیدی این رژیم ضد بشر بدان حد بود که جسد دخترانی را که مورد تجاوز قرار گرفته بودند به همراه کله قندی بعنوان شیرینی "عروسی شان" به خانواده های آنها تحویل می داند. سازمان عفو بین الملل در بیانیه ای از خامنهای خواسته تا با تشکیل فوری یک هیات تحقیق مستقل و دعوت از کارشناسان بین المللی در مورد ادعای شکنجه مردان و زنان در حوادث اخیر ایران تحقیق شود. آیرین خان، دبیرکل عفو بین الملل گفت گزارش ها از ایران حاکی از آن است که مردان و زنان مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفته که در برخی موارد منجر به مرگ آنها شده است. او افزود که به نظر این نوع رفتار با این افراد برای تحقیر آنها صورت گرفته و اگر این ادعاها صحت داشته باشد، افراد مسئول بدون تاخیر باید محاکمه شوند. از سوی دیگر مانفرد نوواک، گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره شکنجه اعلام کرد که سازمان ملل از سوی صدها نفر از افراد بازداشت شده در دوره اخیرکه میگویند در مدت بازداشت مورد بدرفتاری و شکنجه قرار گرفتهاند٬ شکایات متعددی دریافت کرده است. اینکه امروز جنایات جمهوری اسلامی بازتاب جهانی می یابد بدلیل خیزش انقلابی مردمی است که این جنایات نتوانسته است اراده و عزم آنها را برای دستیابی به زندگی انسانی در هم بشکند. در زندانها جوانان را مورد تجاوز جنسی و شکنجه قرار می دهند تا روحیه مبارزه جوی آنها را در هم بکوبند٬ خوار و حقیرشان کنند تا دست از مبارزه بکشند. اما این سیاست جنایتکارنه به شکست انجامیده است. قتل سهراب ها باعث آن شد که هزاران جوان اعلام کنند خون سهراب در رگهای ما جریان دارد و تجاوازات شنیع باعث شد که قربانیان شکایات خود را تسلیم مراجع بین المللی کنند و کیفرخواست علیه جمهوری اسلامی را به گوش جهانیان برسانند. مردم سر سازش با حکومت جانیان ندارند و رعشه مرگ بر اندام این هیولا انداخته اند! اینکه امروز یکی از دست اندرکاران اصلی "نظام" پرده از این جنایات فجیع بر می دارد٬ زمینه مساعدی برای ما فراهم می کند که با صدایی هر چه رساتر ادعانامه خود علیه جمهوری اسلامی را مطرح کنیم. اینکه این رژیم و سرانش باید بجرم جنایت علیه بشریت مجازات و محاکمه شوند. اینکه همه زندانیان سیاسی باید آزاد شوند و این کابوس سی ساله هر چه زودتر پایان یابد و بالاخره اینکه با استقرار یک حکومت انسانی به جای جمهوری اسلامی هر چه زودتر به آزادی و رفاه دست یابیم.