۲۴ آوریل هر سال گروهی از ارامنه به بهانه آنچه که نسل کشی ارامنه در مناطق مسلمان نشین قلمداد می‌گردد؛ به راهپیمایی و تظاهرات پرداخته و علیه ترکهای مسلمان شعار می‌دهند. ولی واقعیت قضیه چه می‌باشد؟ از اوایل قرن بیستم، ارامنه متعصب شروع به تحرکات خشن نموده و در سال ۱۹۰۵ م جنگ سراسری بر علیه مسلمانان قفقاز شروع کرده و مشغول پاکسازی منطقه‌ای که آنرا “ارمنستان بزرگ” می‌نامند؛ کردند. علیرغم سرکوب سریع این شورش، افراطیون ارمنی تا شروع جنگ جهانی اول (۱۹۱۴ م) گهگاهی به فالیتهای ضد اسلامی دست زده و هراز چندگاهی به اعمال تروریستی می‌پرداختند. تا اینکه با شروع جنگ حهانی اول، ارامنه ساکن عثمانی و سایر مناطق اسلامی نیز وارد دسته‌بندی‌های سیاسی – نظامی منطقه شده و با ورود به اتحادیه ضد اسلامی، روس، انگلیس و فرانسه، علیه دولت اسلامی عثمانی دست به اقداماتی زدند که شرح جزئیات، در کتاب “تاریخ ارمنستان” هراند پاسرماچیان، به وضوح مشهود است. اقدامات تحریک‌آمیز ارامنه اگرچه نتوانست در سرنوشت نهایی جنگ تاثیری بگذارد ولی تا حدی فکر قشون عثمانی را به خود مشغول کرد. بنابراین دولت عثمانی ابتدا به جمع‌آوری اسلحه ارامنه عثمانی پرداخت تا از این اسلحه‌ها علیه عثمانی استفاده نشود. سپس چون این اقدام کارساز نسد؛ شروع به انتقال ارامنه به پشت جبهه‌های جنگ نمودند. در این حین جمع کثیری از آنها که درصدد پیکار با عثمانی‌ها در جبهه متحد با روسها بودند شکست خورده به روسیه و یا آذربایجان (مناطق غربی آن اورمیه، سلماس، سولدوز) که آن زمان در اشغال روسها بود فرار کرده و از طرف مردم آذربایجان علیرغم شرایط سخت جنگی، پناه داده شدند و مردم آذربایجان با این رفتار خویش دیگر بار روحیه نوع پروری و انسان دوستی خود را - علیرغم دشمنی ارامنه با آنها- نشان دادند. با ورود مسیحیان (مرکب از ارامنه و آسوری‌ها) به اورمیه و سلماس عملا صدهزار نفر مسیحی وارد آذربایجان شد و ترکیب حاکم بر منطقه کاملا به نفع مسیحیان عوض گردید. کنسول روس در ارومیه (نیکیتین) همراه با نمایندگان سیاسی فرانسه و انگلیس ومسیونرهای ظاهرا مذهبی از افراد تحت‌الحمایه مسیحی خویش، قشون مسیحی به استعداد ۴ گردان تیرانداز آسوری، ۲ گردان تیرانداز ارمنی با چهارتوپ کوهستانی، سیصد سوار، یک گروهان مسلسل و یک سرویس تلگرافی تشکیل دادند. قشون مسیحی استقرار خویش بر قسمت غربی آذربایجان را با کشتار اهالی در روز آخرین چهارشنبه سال ۱۲۹۷ شمسی اعلام کرده و پس از سه روز کشتار مردم و تسلیم اهالی اورمیه پایان یافت. پس از چند روز سلماس نیز به تصرف مسیحیانن که در آذربایجان آنها را “جیلو” می‌نامند؛ درآمده و مسیحیان شروع به تصفیه قومی منطقه از ترک مسلمان به مسیحی کردند. که خوشبختانه مصائب و مشکلات مردم اورمیه بیش از چهار – پنج ماه طول نکشیده و قشون عثمانی آزادسازی مناطق غربی آذربایجان را وجهه همت خویش قرار داده و در تابستان سال ۱۲۹۸ شمسی، مسیحیان، سلماس و اورمیه را طی جنگ با عثمانی ها تخلیه و به سوی بغداد – محل استقرار انگلیسیها – متواری شدند. در این فاجعه هولناک انسانی ، بیش از یکصدهزار نفر آذربایجانی در اورمیه و سلماس و سولدوز و قوشاچای توسط ارامنه و آسوری‌ها قتل عام شدند. حال پرسش اینجاست که آیا ۲۴ آوریل، سمبل کشتار مسلمانان اورمیه و سلماس می‌باشد یا ارامنه مهاجم؟ میللى حرکت