قبل از اینکه فضای انتخاباتی بیش از این جدی شود و هیا هوی انتخایاتی مانع از شنیدن درد دل ما توسط جناب آقای مهندس میر حسین موسوی خامنه ای ،کاندیدای این دوره انتخابات ریاست جمهوری گردد،تصمیم بر آن گرفتم تا در این مجال سخنان خویش را بعرض برسانم. وحال میر حسین موسوی ، فردی که همگان بلاخص علمای سیاسی وی را مدیر موفق بحران(دوران بحرانی جنگ)می دانند و امروز که کشور چه از منظر سیاسی و چه از منظر اقتصادی باز در حالتی بحرانیست و یا بهتر است بگویم در حالتی فوق بحرانی واقع گردیده ،وی را جهت دفع یلا وارد میدان نموده اند ، تا شاید اینبار نیز... جناب آقای مهندس موسوی ،من این سخنان را از زبان یک ترک از 35 میلیون ترک ساکن در ایران می نویسم.من این سخنان را از خطه همیشه هوشیار آذربایجان و از قلل همیشه بیدار سهند و ساوآلان فریاد می کشم.آذربایجانی که بخوبی با نامش آشنائید.آذربایجانی که خود در آن زاده شده و ملتی که در بین مردمانش پرورش یافته و بزرگ شده اید.ملتی که اگر بخوبی با تاریخ و فرهنگش آشنا نباشید،لااقل با آن بیگانه هم نیستید!! آن ملتی که اگر چه سالهاست با بریدن زبانش نگذاشته اند سخن بگوید ،ولی باز هم تعیین کننده و سرنوشت ساز می باشد. ضروری نیست از مشروظه،قیام 29 بهمن تبریز،از رشادتهای این ملت در جنگ و از کینه آن در اعتراضات خرداد 85(بزرگترین اعتراضات در تاریخ ایران) برایتان سخن بگویم ،زیرا خود به خوبی همه را می دانید. بخوبی با عادات و خصایص این ملت آشنا هستید،خاصیتی که همیشه خادم و یاور خویش را به عرش اعلاء رسانیده اند و خائن را چنان بر زمین کوبیده اند که دیگر وی را یارای ایستادن نبوده است. جناب مهندس در این وادی بسیاری خواسته اند تا از احساسات و تعصب این ملت در جهت منافع خویش بهره جویند ولی آذربایجان خیلی وقت پیش از گذشته عبرت گرفنه است و ... نمونه این بیداری را همگان در انتخابات پیشین وتعداد رای مهندس مهرعلیزاده شاهد بودیم. جناب مهندس شما قبلا کشوری را مدیریت کردید که همگی مردمان از هر ملیت و طائفه ای در آن زمان هم دل و هم صدا در کنار دولت بودند ولی امروز وضع فرق کرده است زیرا دولتها بر اثر رویکردی اشتباه موطفند دنباله رو سیستم و روش دیکته شده شئونیستی که میراثی بجا مانده از رژیم گذشته است،باشند و در مقابل ملل و اقوامی که به پشتوانه آنها دولت تشکیل می دهند بایستند و اگر لازم باشد دستور قتلام آنان را نیز بدهند که نمونه آنرا در قتل عام مردم آدربایجان در اعتراصات سال 85 ،شاهد بودیم و باز روز از نو و روزی از نو انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است و باز مسئولین!که مردم را(با زور اسلحه و شکنجه) به وحدت فرا می خوانند،وحدتی که بازتابش در پیام تبریکات نوروزی( که از پیش دیکته شده) تمامی روسای جمهور به همه پارسی زبانان! (نه تمام ایرانیان)مشهود است و عدالتی که در تخصیص نا عادلانه بودجه کشور به نفع مناطق و استانهای فارس نشین (اصل 48 قانون اساسی) مشخص است! و حال شما با مطالعه و قیاس شرایط بحرانی گذشته با شرایط و بحرانهای موجود ،آیا قادر به مدیریت بحران خواهید بود؟! چرا که امروز بغیر از بحرانهای موجود آن زمان، با بحرانی فراگیرتر با نام بحران قومیتها در کشورروبرو خواهید بود. ائلبان ماراغالی