واقعيت اين است كه روزانه حدود 110 نفر از هموطنانمان بر اثر تصادف و بيماري، دچار قطع نخاع ، قطع و نقص اعضا بدن، نابينايي، ناشنوايي و اختلالات گفتاري و ذهني ميشوند و به اين ترتيب سالانه 40هزار نفر به آمار جمعيت معلولان كشورافزوده ميشود. طبق آمارگيري سال 85، بيش از 94هزار نابينا -92هزار ناشنوا - 153هزار نفر مبتلا به اختلال در گفتار و صدا- 140هزار مورد نقص دست- 300هزار مورد نقص پا, 120هزار مورد نقص تنه و 300هزار نفر مبتلاي به اختلالات ذهني در كشور شمارش شده كه از اين تعداد بيش از 80 هزار معلول ناشي از حوادث جاده اي هستند. همچنين طبق آخرين آمار منتشره در مرداد 87- در حال حاضر در كشور مان نزديك به 3 ميليون نفر از نقص، قطع، و نارسايي اعضاء حسي و حركتي بدن رنج ميبرند. عمق اين فاجعه آنگاه روشنتر ميشود كه بدانيم 99درصد اين افراد، در فقر مطلق و يا فقر نسبي به سر ميبرند. شمار عمدهيي از اين معلولان را قربانيان جنگ تشكيل ميدهند. اينها قشر فراموششدهيي هستند كه در شرايط بسيار اسفناكي روزگار ميگذرانند و هيچ اعتنايي نسبت به حل و فصل مسائل معيشتي و يا هزينه هاي درماني، اياب و ذهاب و اشتغال آنها نميشود. -نگاهي به مخارج سرسام آور برخي از هزينه هاي درماني و توانبخشي افراد معلول، تصويري از هزينه هاي كمرشكني كه علاوه بر هزينه هاي عادي و روزمره زندگي بر دوش خانواده هاي آنها افتاده، به دست ميدهد: - هزينه ماهيانه مواد و وسايل مورد نياز افراد قطع نخاعي 450 تا 500هزارتومان - فيزيوتراپي براي هر عضو بدن ساعتي 15000تومان - عصاي زير بغل ايراني 7تا 8هزار تومان- نوع چيني جفتي 20هزار تومان -پوشك ويژه 15 تا 20هزار تومان – هفتگي حدود70 تا 100 هزارتومان -توالت فرنگي معمولي 10 تا 12000تومان- نوع مبله از 15 تا 20هزار تومان- و نوع پرتابل 60هزار تومان - واكر ساده ايراني 15هزار تومان- نوع چرخدار 15 تا 20هزار تومان و نوع خارجي بيش از 40هزار تومان -ويلچر ايراني 100تا 110هزار تومان - ويلچر وارداتي 350 تا بيش از 500هزار تومان - ويلچر دست دوم خارجي 600هزار تا يك ميليون تومان - ويلچر برقي از دو ميليون تومان به بالا -هزينه پرستار در منزل: ماهيانه 300 تا 350هزار تومان -هزينه نگهداري يك معلول در مراكز شبانه روزي ماهانه 240 تا 270 هزار تومان اين در حالي است كه تنها 194 هزار نفر، يعني 5درصد از كل معلولان كشور تحت پوشش سازمان بهزيستي هستند. مستمري اين تعداد نيز، بيش از 25هزار تومان نيست و تازه بر اثر اعتراضات بسيار قرار است كه به 33هزار تومان افزايش پيدا كند. كه حتي يك دهم از هزينههاي ماهانه يك معلول را نيز تكافو نميكند. مهمترين مشكل اين بخش از جامعه، مسئله بيكاري است كه اين امر بهخصوص به لحاظ روحي و رواني آثار مخرب و كاهندهيي بر روي اين افراد دارد. در اكثر كشورهاي جهان كه تعداد معلولان در آنها به مراتب كمتر از ايران است، در ساختار شهر، تسهيلات و امكانات ويژه مكفي براي معلولان در نظر گرفته شده است، از امكانات ويژه براي رفت و آمد آنها، تا تسهيلات ويژه در اتوبوسهاي شهري و مترو و حتي تلفنهاي عمومي ويژه. اما در كشورمان كه انسان و جان انسان هيچ ارزشي ندارد. كمترين امكاني براي معلولان در ساختارها و امكانات شهري در نظر گرفته نشده است. وجود موانع فيزيکي فراوان در سطج شخر موجب شده معلولان از امكان تردد در شهر برخوردار نباشند و به همين دليل چاره اي جز خانهنشيني براي اكثر آنها باقي نميماند. به نظرتون چاره چيست؟