بسمه تعالی ملّتی که تئاتر ندارد فرهنگ ندارد. استاد نصرا… قادری زمانی که میرزا فتحعلی آخوندزاده بیش از صدوپنجاه سال پیش، پس از مطالعه آثار درام­نویسان بزرگ جهان دست به قلم برده و شروع به نمایشنامه­نویسی نمود تا ایرانیان را با هنر بسیار تأثیرگزار تئاتر آشنا سازد، می­دانست که فرهنگ و هنر ایران­زمین چیزی کم از غرب نداشته و استعداد وافری را در این زمینه در موطن خود می­دید و حقیقتاً که به حق می­گفت. پس از گذشت اندک زمانی خلق نخستین نمایشنامه­ها در ایران توسط میرزاآقا تبریزی گواه این سخن است، چرا که زحمات میرزا فتحعلی آخوندزاده به بار نشسته بود و امید روزی می­رفت که هنر تئاتر این مرز و بوم از قافله این هنر جهانی عقب نماند. ولی افسوس که هم­اکنون استخوانهای نه چندان سست این پیشگامان تئاتر ایران­زمین در قبر می­لرزد؛ چرا که پس از گذشت بیش از صدوپنجاه سال از برداشته شدن نخستین گامها، ما امروز شاهد مظلوم واقع شدن این هنر ناب در یکی از جوامع آکادمیک شهر تبریز- مهد تئاتر ایران- هستیم. دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز؛ که بنا به ادّعای ریاست محترم دانشگاه، نخستین واحد تأسیس شده این دانشگاه در ایران می­باشد تنها یک سالن جهت اجرای نمایشهای آکادمیک در اختیار گروه­های تئاتری می­گذارد در حالی که سالن استاد شهریار این دانشگاه به عنوان اتاق پذیرائی میهمانان با ظاهری آراسته از دسترس گروه­های تئاتری جدّی که خواستار اجرای نمایشهای اصولی در دانشگاه هستند به دور مانده است، در حالی که در سراسر جهان ما شاهد وجود سالنهای درجه یک و دو جهت اجرای نمایشهای آکادمیک و لوده­بازی به طور منفک هستیم تا مخاطبین هر یک بنا به سواد و سطح طبقاتی خود قادر به تماشای نمایشهای مورد علاقه خود باشند؛ ولی ما در دانشگاه آزاد واحد تبریز هر دو نوع نمایش نامبرده را در یک سالن و در یک حدّ طبقه­بندی شده می­بینیم. با عرض پوزش از بزرگان فرهنگ، ادب و هنر این مرز و بوم باید گفت که در یک مجمع دانشگاهی همچون دانشگاه آزاد اسلامی، در شهری چون تبریز- خطّه اوّلین نمودهای تمدّن در ایران- هنوز تفاوت هنر متعالی و الهی تئاتر با مجامعی همچون استخر و حمّام عمومی مشخّص نشده و اقدام به تفکیک نوبتهای اجرا برای خواهران و برادران دانشجویی می­شود که همانند خواهر و برادر در سنگر علم و ادب مشغول تحصیل می­باشند؛ و صد البته که تئاتر- آن هم از نوع علمی، اصولی و آکادمیک و نه لوده­بازی و بدون هیچ گونه نمایشنامه مکتوب- جدای از این سنگر نبوده و نیست. چه دردناک است زمانی که پس از رنج و زحمت فراوان نمایشی معاصر، مدرن و راوی درد بشر قرن بیست­و­یکم را در آمفی­تئاتر (بخوانید گالری!) علّامه جعفری دانشگاه به روی صحنه ببری و هنگام دعوت از اساتیدت با این جواب روبرو شوی که: اگر نوبت خواهران و برادران را جدا نمی­کردید، کلاسم را تعطیل کرده و به همراه دانشجویانم- همچون یک خانواده- به تماشای نمایشتان می­نشستیم. با آرزوی توفیق روزافزون در جهت اعتلای هر چه بیشتر فرهنگ، ادب و هنر کشورمان؛ و نیز به امید روزی که پس از اتمام کلاسها قبل از ترک ساختمان علّامه جعفری با درب باز آمفی­تئاتر و اطلاعیه­های فعالیّتهای فرهنگی و هنری آکادمیک روبرو شویم، نه دیواری از گچ؛ و نیز در حسرت روزی که مسئولین بلندپایه افتخار تماشای تئاتر را به خود داده و شاهد خاکِ صحنه خوردنِ عاشقانِ این هنر باشکوه باشند و ببینند که سالنهای تئاتر همیشه به موهبت وجود پروژکتورهای متعدّد در حال نورافشانی فضیلت می­باشند و این نورانی بودن می­تواند وسیله­ای در جهت کنترل سالن توسط نیروهای حراست باشد تا اتّفاقی خلاف عُرف در یک چنین مکان مقدّسی به وقوع نپیوندد. دانشجوی رشته زبان و ادبیّات انگلیسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز و کارگردان تئاتر آیدین سرداری­نیا به نقل از نشریّه آرمان