محمود احمدی نژاد در واکنش به نزاع روسیه با غرب، به طوری غیر معمولی راه احتیاط را در پیش گرفته و ‏برخلاف همتای سوری خود که به جانبداری از مسکو و توجیه اقدام نظامی آن کشور دست زد، هفته گذشته ‏تنها به انتقاد از کسانی پرداخت که درحال اعمال فشار به روسیه هستند.‏ احمدی نژاد در نشست سازمان همکاری شانگهای گفت: “کشورهائی که به این منطقه تعلق ندارند، در امور ‏کشورهای منطقه دخالت نکنند.”‏ این به نفع ایران است که با براه افتادن یک بازی جدید ژئوپولتیک، در گوشه ای بایستد و سعی کند جایگاه ‏خود را در آن پیدا کند.‏ درست است که تهران از افزایش هزینه همکاری روسیه با سایراعضای شورای امنیت ملی سازمان ملل در ‏زمینه برنامه هسته ای تهران بهره مند می شود؛ اما این دور از ذهن است که مسکو در نهایت با پیشنهاد کمک ‏های بیشتر به ایران، راه خود را برای خروج از بحران اروپا پیدا کند. ‏ بروز مشکل در نقطه دیگری از دنیا، برای آقای احمدی نژاد در کوتاه مدت خبر خوشی است. زیرا برای ‏دانشمندان آن کشور وقت می خرد تا سانتریفوژها را به گردش درآورند و دانش فنی هسته ای را بهبود ‏ببخشند.‏ ضمناً این ماجرا با استراتژی ایران به منظور ایجاد تأخیر در بحران هسته ای، حداقل تا زمان سرکار آمدن ‏رئیس جمهور بعدی آمریکا، نیز همخوانی دارد.‏ به نظر می رسد تنها چند هفته بعد از تبدیل شدن مناقشه هسته ای ایران به تیتر اخبار دنیا، دیگر خبری از آن ‏در صفحه اول روزنامه ها به چشم نمی خورد. قدرت های دنیا از جمله روسیه در تابستان سال جاری، پیشنهاد ‏جدیدی از مشوق های اقتصادی و سیاسی را به تهران ارائه کردند تا در ازای دست برداشتن از برنامه غنی ‏سازی اورانیوم، از آنها بهره مند شود. ایران هم با وقت کشی پاسخ داد. ‏ افراد نزدیک به رژیم ایران در برابر کسانی که منتظر شنیدن خبری بودند، نجوا می کردند که ایران به ‏جذابیت های بسته پیشنهادی علاقمند است. ایران در اولین قدم می توانست تنها توسعه فعالیت های غنی سازی ‏را متوقف سازد تا سازمان ملل نیز در مقابل، از پیگیری تحریم های جدیدتر صرفنظر کند.‏ زمانی که زمزمه ها درباره احتمال حمله نظامی اسرائیل به تأسیسات هسته ای ایران بالا گرفته بود، ظاهراً ‏باید از مخالفت آمریکا متشکر بود که برای اولین بار، با اعزام یک مقام عالیرتبه خود به گفتگوهای رو در رو ‏با ایران، این زمزمه ها را فرو نشاند. ‏ هرچند ایران از دریافت این امتیاز مسرور شد، اما در مقابل چیزی برای عرضه کردن نداشت. دیپلمات ها در ‏نشست ژنو به جای دریافت پاسخ مثبت ایران، پیشنهاد متقابلی را دریافت کردند که بر گفتگوهای بی پایان ‏درباره گفتگوهای قبلی دلالت می کرد. رفتار ایران همه شرکت کنندگان – ازجمله روسیه - را به ستوه آورد ‏و آنها پیشنهاد تشکیل جبهه بین المللی مصمم تری را علیه تهران دادند. بااینحال، مسکو هنوز درمورد اعمال ‏دور تازه ای از تحریم های سازمان ملل سر سازگاری نداشت. ‏ اکنون که دولت های آمریکا و غرب به محکومیت روسیه به دلیل مداخله در گرجستان و به رسمیت شناختن ‏استقلال دو منطقه جدائی طلب اوستیای جنوبی و آبخازیه دست زده اند، مقاومت مسکو بیشتر هم خواهد شد. ‏ اما برای اینکه فکر کنیم با متخاصم تر شدن روسیه، ایران از یادها خواهد رفت، کمی زود است. ‏ این بحران می تواند اتحادیه اروپا را در پیروی از روش آمریکا برای اعمال تحریم های یکجانبه بیشتر علیه ‏تهران تشویق کند.‏ به نظر می رسد مسکو قصد دارد در نزدیکی مرزهایش به اقداماتی دست بزند اما لزوماً بدنبال به راه انداختن ‏مناقشه بزرگتر جهانی نیست. ضمناً روسیه در عین حال که رابطه دوستانه ای با ایران دارد، به همان اندازه ‏آمریکا (اگر بیشتر نباشد) از ایران مجهز به بمب هسته ای هراسان می شود. تاریخچه مداخله روسیه در ایران ‏نیز باعث می شود ایرانی ها نسبت به مقاصد آن کشور بی اعتماد باشند. ‏ ایرانی ها می توانند فعلاً از تنش های مخرب در اروپا بهره مند شوند، اما درباره اینکه آنها برای خارج شدن ‏از بحران هسته ای روی روسیه حساب باز خواهند کرد، شک و تردید وجود دارد.‏ منبع: فایننشیال تایمز- ۲ سپتامبر ‏