استیو فوربز, فوربس, 01/09/2008. پس از گذشت چهارسال دیپلماسی سخت و فشرده اما بدون تاثیر، اسراییل و ایالات متحده به زودی تصمیم می گیرند که آیا (اجازه دهند) ملاهای جنایتکار(عبارت از سوی نویسنده است) به بمب اتمی دست یابند یا نه. امکان حمله نظامی کم است اما زمان هم دارد از دست می رود. ایران به شدت محتاج به بنزین وارداتی است. یک محدودیت حساب شده می تواند به سرعت اقتصاد ایران را به زانو درآورد. درصد بیکاری (در ایران) بالاست و حتی صنعت نفت ایران هم نمی تواند حرکت رو به جلویی داشته باشد، حتی شرکت فرانسوی توتال هم درحال خروج از ایران است. اطلاعات اسراییل می گوید ایران تا پایان سال 2009 سلاح اتمی را به دست می آورد. اطلاعات ما (آمریکا) اما این تاریخ را بین سال های 2010 تا 2015 تخمین می زند. آزمایش اخیر موشکی ایران نشان می دهد که ایران توانایی این را دارد که بمب (اتمی) را به هر نقطه ای از اروپا، بفرستد. با استفاده از (ایستگاه پرتاب موشک) کشتی، ایران می تواند به راحتی یک موشک روانه آمریکا یا قسمت زیادی از خاک اروپا، روسیه و یا چین کند. آن طور که وزارت خارجه آمریکا می گوید، باید به تدریج آماده شد که با ایران مجهز به سلاح اتمی، زندگی کرد، حتی اگر (ایران) توسط یک خونخوار متعصب (عبارت از نویسنده است) اداره شود. هرچه باشد، هدف فاشیست های اسلامی، آنها(وزارت خارجه) نیستند که (هدف) اسراییل است. مساله اما برای اسراییل خیلی جدی است. یک یا دو بمب اتمی می تواند جمعیت اسراییل را محو کند. اسراییل دفاع موشکی موثری چه در مقابل موشک های بالستیک و یا راکت های حزب الله که از لبنان شلیک می شوند، در اختیار ندارد. ضمن این که سال آینده روسیه سیستم پدافند موشکی هوایی را به ایران می دهد که در صورت فعالیت، دیگر کار برای بمب افکن های اسراییلی، خیلی سخت می شود. اگر سناتور باراک اوباما در انتخابات نوامبر( ریاست جمهوری آمریکا) برنده شود، اسراییل به تقلا می افتد تا پیش از سوگند ایراد کردن وی (ورود رسمی وی به کاخ سفید) در ماه ژانویه، کاری انجام دهد. اگر سناتور جان مک کین پیروز انتخابات شود، نیروی هوایی اسراییل حس می کند که هنوز چند ماهی برای تصمیم گیری (در مورد بمباران ایران) فرصت دارد. شاید مک کین فشارها (بر ایران) را چند برابر کند اما اوباما مطمئنا این کار را نمی کند. احتمال این که جرج بوش (رییس جمهوری فعلی آمریکا) دستور انهدام تاسیسات اتمی ایران را بدهد هم، تقریبا صفر است. تا زمانی که تغییر رژیم در ایران رخ ندهد (چرا که نیروهای نظامی ایران ممکن است خود دست به کار شوند) و یا این که به شکل معجزه آسایی روحانیون حاکم بر ایران تصمیم بگیرند که جاه طلبی های اتمی خود را کنار بگذارند، اسراییل حمله خود (به ایران) را انجام خواهد داد که جنگی بسیار زشت خواهد بود. چند روز حمله مداوم لازم است تا به طور موثر، تاسیسات اتمی ایران از کار بیافتد و ایران هم در پاسخ، موشک های خود را روانه اسراییل می کند. وضعیت بدتر این است که اسراییل در چند جبهه وارد درگیری می شود. در سال 2006 که اسراییل به لبنان حمله کرد تا حمله حزب الله که با حمایت ایران انجام شده بود را خنثی کند، نیروهای متعصب (حزب الله) حدود 14 هزار راکت در اختیار داشتند. امروز شمار راکت های حزب الله به 40 هزار می رسد. در سال 2006، حزب الله هزاران راکت به سوی اسراییل شلیک کرد، هر چند آسیب جانی وارده (به اسراییل) پایین بود، اما سردرگمی و آوارگی بسیاری را در پی داشت و حدود 200 هزار تن اسراییلی به سمت جنوب کشور (اسراییل) پناه بردند. این بار اما، آمار زخمی و آواره، خیلی بیشتر خواهد بود. حماس که غزه را در دست دارد و تسلط موثری بر دیگر نقاط فلسطینی دارد، هم، موشک های خود را به سمت اسراییل شلیک می کند، ضمن این که بمبگذاران انتحاری خود را هم روانه اسراییل خواهد کرد. ایران فشار بر روی (حامیان) اقماری خود مانند سوریه را افزایش می دهد تا با اسراییل وارد جنگ شوند، که از همین رو است که دولت اسراییل به شدت در تلاش است تا امکان رسیدن به قرارداد صلح با دمشق را بررسی کند. تاثیر آن بر دیگر کشورهای جهان هم خیلی جدی و شدید خواهد بود. چرا که ایران - به طور موقت هم که شده - روند جریان نفت از خلیج فارس را با مشکل مواجه می کند و کشتی های حامل نفت از عراق و دیگر کشورها را با راکت هدف قرار می دهد. آیا واشینگتن در مقایسه با آن درصدی از آمادگی که برای مقابله با بحران اعتبار (بانکی) آماده بود، آمادگی بهتری برای آن چه بین اسراییل و ایران قرار است رخ دهد، دارد؟■ ترجمه از انگلیسی: کامیار توانمند