İşğalçı Rusiyanın vasitəçiliyindən imtina olunmalıdır Separatçı Cənubi Osetiya və Abxaziyanın "müstəqilliyini" tanıyan Moskva uzun illərdən bəri Qafqazda törətdiyi faciələrin haradan qaynaqlandığını göstərdi Qərbin təzyiqilə Balkanlardan, Əfqanıstandan, Kosovadan çıxarılan Rusiya Cənubi Qafqazda hegemonluğunu saxlamaq üçün bütün vasitələrdən istifadə etməyə başlayıb. Belə ki, avqustun 8-də müstəqil dövlətin-Gürcüstanın ərazilərinə soxularaq, faktiki bu ölkədə təcavüzkar siyasətini həyata keçirib. Gürcüstanın demək olar ki, üçdə bir ərazisini işğala məruz qoyan Rusiya sonradan dünya dövlətlərinin təzyiqi və qınağı ilə üzləşərək, həmin yerlərdən çıxmağa başladı. Rusiya hərbçiləri boşaltdıqları ərazilərdə talanlarla məşğul oldu, dinc əhalini əsir götürdü, Gürcüstana məxsus hərbi texnika və sursatı, gəmiləri məhv etdi. Arzu Şirinova Bu cür talanlar hazırda da davam etdirilir. Dünya dövlətləri, nüfuzlu beynəlxalq təşkilatlar isə hələ ki, bəyanatlar verməklə işlərini bitmiş sayırlar. Gürcüstanın prezidenti Mixail Saakaşvili məhz elə buna görə dünya dövlətlərini, beynəlxalq təşkilatları tənqid etdi və bildirdi ki, Rusiya təyyarələri iyunda Gürcüstanın hava məkanına soxulanda rəsmi Moskva Qərbin, eləcə də Avropa ölkələrinin reaksiyasını yoxlayırdı. Və baxıb gördü ki, bu reaksiya bir həftədən sonra yalnız Avropa Birliyi tərəfindən bəyanat şəklində verildi, özü üçün nəticə çıxardı. Nəticə də müstəqil dövlətin ərazilərini işğal etmək, Cənubi Osetiya və Abxaziyanın separatçı qurumlarının müstəqilliyini tanımaqla yekunlaşdı. Bu yerdə xüsusi bir qeydi diqqətə çatdırmaq istərdim. Rusiyanın bu gün Gürcüstanın başına açdığı oyunları-ərazilərini işğal etməsi, talanla məşğul olması, insanları öz yerlərindən didərgin salması və s. kimi olayları 1991-ci ildən etibarən Azərbaycana yaşatmaqdadır. Həmin illərdə Dağlıq Qarabağ ərazisi Rusiya silahlı qüvvələrinin birbaşa köməyi ilə ermənilər tərəfindən işğala məruz qaldı, 1993-cü ildə isə daha yeddi rayon işğal olundu. Bu zaman dünya dövlətləri nə Ermənistana, nə də Azərbaycan torpaqlarında işğalçılıq siyasəti aparan və bunu həyata keçirən Rusiyaya "durun" demədilər. Yalnız Beynəlxalq Millətlər Təşkilatı Təhlükəsizlik Şurasının qəbul etdiyi dörd qətnamədə bu təcavüz pisləndi, Ermənistan ordusunun Azərbaycanın işğal etdiyi ərazilərindən çıxarılması tələb olundu. Həmin qətnamələr isə kağız üzərində qaldı. Yəni qəbul olunan qətnamələrə əməl edilmədi. Regionda özünü ağa sayan Rusiya hansısa zorun onun siyasətinə əngəl olmayacağına şübhə etmədən bu gün Gürcüstanda bütün niyyətlərini gerçəkləşdirir. Əvvəlcə işğalla başlayan niyyətinin ardınca Cənubi Osetiya və Abxaziyanın müstəqilliyini tanıdı. Və dünyaya meydan oxudu ki, Cənubi Qafqazda söz sahibidir. Bir çox politoloqlar iddia edirlər ki, bütün baş verənlər Rusiyanın məhvə doğru getdiyindən xəbər verir. Yəni sonrakı proseslər elə davam edəcək ki, Rusiya çökəcək. Gözləyək. Ancaq Azərbaycan bir məsələdə ortaya konkret mövqe qoymalıdır. Bu da ondan ibarətdir ki, Rusiyanın ATƏT-in Minsk qrupundakı həmsədrliyindən imtina etməlidir. Bunun üçün isə kifayət qədər əsas var. Ən başlıcası, təcavüzkar bir dövlətin-Rusiyanın başqa ölkənin ərazisində yaşanan münaqişəni ədalətlə həll edəcəyi, sülhün və sabitliyin əldə olunması üçün vasitəçiliyi absurddur. Kimsəyə sirr deyil ki, Rusiya Azərbaycanla qonşu dövlət olsa da, həmişə ölkəmizə işğalçı gözü ilə baxıb. Bu isə ondan irəli gəlir ki, Rusiya heç vaxt təbii sərvətlərlə zəngin olan Azərbaycanın bölgədə güc mərkəzinə çevrilməsini istəməyib. Buna da forpostu bildiyi Ermənistanın əliylə mane olmağa çalışıb və niyyətinə çox vaxt nail olub. Qısa da olsa tarixə nəzər salaq. Ötən əsrin əvvəlindən bu yana Rusiyanın köməyi sayəsində dəfələrlə Azərbaycan torpaq itkisinə məruz qalıb. Eyni zamanda ölkəmiz azərbaycanlıların Ermənistandan deportasiyasının acısını yaşayıb. Bütün bunlar azmış kimi 1992-ci il fevralın 26-da rus hərbçilərinin köməyi sayəsində erməni cəlladları Xocalıda soyqırım törədiblər. Xocalı şəhəri yerlə-yeksan olub, sakinlərə aman verməyən rus-erməni hərbçiləri yolları bağlayaraq onları amansız işgəncələrlə qətlə yetiriblər. Qaçıb canını qurtaranlar isə yolllarda don vuraraq ölüblər. Bu cəlladlar ölülərdən belə qisas almağı özlərinə şərəf biliblər. Rusiyanın bir dövlət olaraq Azərbaycana münasibəti və bölgədə təcavüzkar siyasəti bəllidirsə, o zaman bu dövlətin ATƏT-in Minsk qrupundakı həmsədrindən yaxşı nəsə gözləməyə dəyərmi? Çünki bir-birilərini Minsk qrupunda əvəzləyən həmsədrlər hər zaman ölkələrinin maraqları baxımından ermənilərin mövqeyini müdafiə etməklə, Azərbaycanın güzəştə getməsini istəyiblər. Bu, dünən də belə idi, sabah da belə olacaq. Onda elədirsə, belə vasitəçilikdən imtina etməyin zamanı çatmayıbmı? xalqcebhesi