Əziz Mustafa [email protected]/* */ Məkrli siyasətin ağır nəticələri Rusiyanın imperiya siyasətindən əl çəkə bilməməsi və Gürcüstana münasibətdə məkrli siyasəti Kreml üçün Cənubi Qafqazda ikinci cəbhənin açılması ilə nəticələnib. Bunu NATO-ya məxsus hərbi gəmilərin Qara dənizə daxil olaraq, Gürcüstan sahillərində lövbər salması da bir daha sübut edir. NATO-nun artıq rəsmi şəkildə Gürcüstanı öz sıralarına qəbul edəcəyi və adıçəkilən ölkənin ərazilərinin işğalı faktı ilə barışmayacağı barədə Rusiyaya sərt xəbərdarlıq etməsi, zənnimizcə, bölgədə Kremlin varlığını təhlükə altına salıb. Amma iş yalnız bununla bitsəydi, dərd yarı idi. Rusiyanın Gürcüstana müdaxiləsindən sonra Qərbdə Azərbaycan və Ukraynanın da Rusiya tərəfindən təhlükə qarşısında qaldığı və hər iki ölkənin təhlükəsizliynin təmin edilməsi üçün tədbirlər görülməsinin vacibliyi vurğulanır. Buraya Ukraynanın artıq Rusiyadan gələn təhdid qarşısında NATO-dan təhlükəsizliyinin təmini üçün yardım istəməsini də əlavə edəndə, Xəzər və Qara dənizdən başlayaraq, Baltik dənizi sahillərinə qədər uzanan böyük bir ərazidə yeni geosiyasi vəziyyətin əmələ gəldiyinin şahidi oluruq. Belə ki, adıçəkilən ərazilərdə hər an Rusiyaya qarşı ikinci cəbhə açıla bilər. Digər tərəfdən də, əgər Rusiya dünənə kimi Abxaziya və Cənubi Osetiyanın hər vasitə ilə Gürcüstandan ayrılmasına nail olmaq istəyirdisə, bu gün onun özü nəinki Cənubi və Şimali Qafqazı, həm də Kalmıkiyadan başlayaraq, Çin sərhədinə kimi uzanan böyük bir ərazidə yerləşən milli etnik subyektlərini itirmək təhlükəsi ilə üz-üzə qalıb. Düzdür, Rusiya, hələlik, NATO gəmilərinin Qara dəniz sularına daxil olması ilə əlaqədar bəzi cavab addımları atmağa cəhd göstərir. Məsələn, Rusiyanın Suriya ilə hərbi yardım barədə müvafiq anlaşma imzalaması və buna əsasən öz gəmilərini Aralıq dənizinə göndərməyə hazırlaşması, Belarusla da analoji saziş imzalamaq niyyətində olması diqqəti cəlb edib. Amma Rusiyanın Aralıq dənizinə göndərməyə hazırlaşdığı hərbi gəmilər çətin ki, Suriyaya hər hansı bir yardım edə bilsin. Çünki bölgədə hərbi münaqişə təhlükəsi əmələ gəldiyi təqdirdə, Rusiya Suriyanın deyil, öz təhlükəsizliyinin təmini barədə düşünməli olacaq. Buna paralel olaraq, hər yandan düşmən əhatəsində olan Rusiya hərbi gəmilərinin Aralıq dənizində NATO hərbi gəmiləri tərəfindən asanlıqla zərərsizləşdiriləcəyi şübhə doğurmur. Sual ortaya çıxır: doğrudanmı, Rusiya Gürcüstan məsələsində avantüraya cəlb oluna biləcəyinə və bunun onun üçün ağır nəticələrə gətirib çıxaracağına inanmırdı? Bu suala cavabı əslində Rusiyanın bu günə kimi özünü supergüc kimi görməsində axtarmaq lazımdır. Hadisələrin gedişi göstərir ki, Rusiya hələ də özünü SSRİ dövründə olduğu kimi aparır və ortaya çıxan bütün problemləri beynəlxalq hüquq normaları əsasında deyil, hərbi güc tətbiq etməklə həllinə ümid edir. Əslində Rusiyanın son hərəkətləri bölgədə öz qonşularına münasibətdə hərbi güc nümayiş etdirmək niyyətində olan bəzi ölkələr üçün acı bir dərs olmalıdır. Çünki Rusiya kimi həmin ölkələrin də qonşusuna qarşı avanturaya cəlb oluna bilməsi və bunun nəticəsində NATO-nun Orta Asiyaya kimi irəliləməyə bəhanə əldə etməsi təhlükəsi var. Nəhayət, bölgədə baş verən hadisələrlə əlaqədar bir faktın da üstündən sükutla keçmək istəmirik. Bu da Rusiyanın başına gələn və bundan sonra gələcək bəlaların arxasında Kremlin bölgədə öz təsirini hər hansı bir strateji əhəmiyyət kəsb etməyən Ermənistan vasitəsilə saxlamaq siyasətinin dayanmasıdır. Son hadisələr bir daha göstərir ki, Rusiyanın Ermənistana “stavka” etməklə bölgədə öz təsirini qoruyub saxlamaq siyasəti iflasa uğrayıb. Bu amilin özü də Ermənistana dəstək verməklə bölgədə nəyə isə nail olacağına ümid edən digər dövlətlərə bir dərs olmalıdır.zaman